Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- เขาไม่อยากออกมา - อะไรนะ
เขาอยากอยู่ข้างใน
ทำไม
เขาบอกว่าโลกใบนี้มันเฮงซวย
คุณมีอาการแพ้อะไรบ้างไหม
- ไม่นะ แต่… - ได้โปรด อย่าขยับ
- ก็ได้ - ช่วยกางขาออกด้วยค่ะ
หายใจครับ
- ผ่อนคลาย - ค่ะ
เธอทำได้ เจ้าหนูน้อย
ยังงั้นแหละ เรียบร้อย
- คุณทำได้ดี - เยี่ยมมาก
เรียบร้อยแล้ว
ดีมากครับ
- เกิดอะไรขึ้น - เขาตัดสินใจที่จะอยู่ข้างใน
- ใคร - มาเทโอ เขาไม่อยากออกมาดูโลกภายนอก
ฉันเห็นกรรไกรอยู่ตรงนั้น
ทีนี้เอาไงต่อ
ไม่รู้สิ
เขาจะหากินด้วยตัวเองยังไง
เขาคงจะกินฉันละมั้ง
และกินคุณด้วย
(BARDO บันทึกผิดๆ ของความจริงแค่หยิบมือ)
ขอต้อนรับสู่ขบวนรถเมโทรเอ็กซ์โปไลน์
สถานีปลายทางของรถไฟขบวนนี้คือ…
สถานีดาวน์ทาวน์แซนตามอนิกา
สถานีต่อไปคือเอ็กซ์โปพาร์ค/ยูเอสซี
มันปกติไหมน่ะ
เสียงนั้นน่ะ มันปกติไหม
สิ่งที่เชื่อเหลือเกินว่าเป็นข่าวลือ ตอนนี้ปรากฏว่าเป็นจริงแล้ว
ตลอดหลายสัปดาห์ของความตึงเครียด ระหว่างสองประเทศ คาร์ลอส โซเลอร์…
บ้าจริง
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐเม็กซิโก
เดินทางเยือนทำเนียบขาววันนี้ เพื่อพบกับรมต.ต่างประเทศของปธน.ฮัลบรูค
รายละเอียดไม่เป็นที่ทราบมากนัก แต่แหล่งข่าวเรายืนยันกับเราว่า
รัฐบาลสหรัฐฯ อาจอนุมัติแผนของแอมะซอน
ที่จะเข้าซื้อรัฐบาฮากาลิฟอร์เนียของเม็กซิโก
ใช่แล้วครับ คุณได้ยินถูกแล้ว
แอมะซอน บริษัทระหว่างประเทศสัญชาติอเมริกัน
สนใจที่จะเข้าซื้อ รัฐบาฮากาลิฟอร์เนียของเม็กซิโก
และได้รับการสนับสนุนเต็มที่จากรัฐบาลสหรัฐฯ
นี่คือสิ่งที่ประธานาธิบดีฮัลบรูคและโซเลอร์ ชี้แจงในงานแถลงข่าวสื่อวันนี้
เขตชายแดนเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น
สิ่งเหล่านี้ต้องถือว่า สำคัญน้อยกว่าความต้องการของมนุษย์
หากเส้นเขตแดนเลื่อนลงทางใต้ พื้นที่ดินแดนโลกที่สาม
อาจกลายเป็นดินแดนแห่งพันธสัญญา ของโลกที่หนึ่งได้ด้วยซ้ำ
ปธน.เม็กซิโก คุณโซเลอร์กับผม ต้องการให้เกิดการซื้อขายครั้งประวัติศาสตร์
เพื่อเป็นการคารวะให้สองประเทศของเรา
เราต้องเฉลิมฉลองการผนึกกำลังทางเศรษฐกิจนี้
ซึ่งเป็นการตัดสินใจของผู้นำประเทศ
การเจรจา มิใช่การรุกราน
ประชาชนชาวเม็กซิโกจะได้ประโยชน์ จากการขายครั้งนี้…
เขามารอคุณสักพักแล้ว
ท่านทูตโจนส์
คุณกามา
พวกเขาย้ายคุณมาอยู่ปราสาทนี้แล้วเหรอครับ
เปล่า ก็แค่มีการจัดงานที่นี่เย็นนี้
และรัฐบาลเม็กซิโก ขอร้องให้ผมกล่าวอะไรสักหน่อย
แต่พวกเขาจะซักซ้อมกันบ่ายนี้
ขอโทษจริงๆ ที่ผมทำให้คุณดั้นด้นมาไกลขนาดนี้
ไม่เป็นไรเลยครับ
แวบนึง ผมนึกว่าประธานาธิบดีฮัลบรูค แต่งตั้งคุณเป็นจักรพรรดิแห่งเม็กซิโกซะอีก
ยังหรอก
ข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้นครับ
ก็อย่างที่คุณรู้ เรากำลังมี…
งานฉลองครบรอบ 175 ปี ของการสิ้นสุดสงครามเม็กซิโก-อเมริกา
"งานฉลอง" เหรอครับ
เรียกว่าร่วมไว้อาลัยดีกว่า
ครับ พูดให้ถูกต้อง มันไม่ใช่สงคราม มันคือการรุกราน
คนหนุ่มทั้งสองฝ่าย ต้องหันปลายกระบอกปืนเข้าหากัน
ผู้คนมากมายต้องล้มตาย
ครับ คุณเองก็สูญเสียไปหลายพันคน
เราสูญเสียมากกว่านั้นอีก แทบจะครึ่งประเทศก็ว่าได้
แหม จะพูดให้ถูก เม็กซิโกไม่ได้แพ้นะ
ก็จริงอยู่นะครับ เพราะอเมริกาแค่ยึดดินแดนไปเลย
- เราเสียเงินซื้อ - ครับ
ใช่ 15 ล้านเปโซ
อย่าพูดถึงอดีตจะดีกว่า รับชาหน่อยไหมครับ
ไม่ครับ ขอบคุณ
ผมพยายามขอสัมภาษณ์ ปธน.ฮัลบรูคมาหลายเดือนแล้ว
ผมทำถึงขนาดสัญญากับเสนาธิการของเขา
ว่าจะปรับปรุงภูมิทัศน์ สนามหญ้าทำเนียบขาวให้ฟรีๆ
ขนาดนั้นเลย
ผมว่าสุดท้ายแล้วผมอาจช่วยคุณได้นะ
จริงเหรอครับ
คุณจะว่ายังไงถ้าได้สัมภาษณ์พิเศษ
คุณกับท่านปธน. หนึ่งชั่วโมงในห้องทำงานรูปไข่
- นี่คุณพูดจริงใช่ไหม - จริงสิ
แต่เราอาจต้องให้คุณทำบางอย่างให้เรา
นึกแล้วเชียว
ท่านปธน.รู้ว่าคุณเป็นกระบอกเสียงสำคัญ ในแถบลาตินอเมริกา
เราพยายามบรรลุข้อตกลงใหม่นี้มาหลายเดือน
- ผมถึงอยากคุยกับเขาไงครับ - ฟังนะ
สำคัญมากที่คณะบริหารนี้จะสร้างความสัมพันธ์อันดี
กับชุมชนชาวลาตินและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชุมชนชาวเม็กซิโก
และการที่คุณชนะรางวัลอะเลธี
คุณจะก้าวสู่แถวหน้า ของโลกสื่อสารมวลชนที่จริงจัง
คุณรู้ว่าผมจะไม่ยอมเปลี่ยนสุนทรพจน์ของผม
- นึกว่าคุณไม่ได้เขียนมันซะอีก - ยังไม่ได้เขียน
งั้นคุณก็ไม่ต้องเปลี่ยนมันสินะ
และบางทีคุณอาจเจอไอเดียใหม่ๆ จากการสัมภาษณ์ครั้งนี้ก็เป็นได้
สตีเว่น
เอาเถอะ ลองเก็บไปคิดดูนะ
จะว่าอะไรไหม
พร้อมแล้วนะ
เดี๋ยวผมเดินไปส่ง
ว่าแต่… ครอบครัวคุณเป็นไงบ้าง
ก็ดีครับ ขอบคุณ ทุกคนสบายดี
ทีนี้คุณต้องพาผมเดินดูรอบๆ
ผมเคยมาที่นี่ตอนที่ผมยังเด็ก
คุณเรียนที่นี่เหรอ
ไม่ครับ พวกเขาพาเรามาที่นี่ เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับนีโนส ฮีโรส์
รู้ไหมว่ามันคืออะไร
รู้สิ
ไม่ๆ ผมไม่รู้
ช่วงใกล้สิ้นสุดสงครามเม็กซิโก-อเมริกา
กลุ่มนักเรียนนายร้อย
ถูกล้อมด้วยกองทหารอเมริกันที่นี่ในปราสาทนี้
ความจริงก็คือพวกนักเรียนนายร้อยถูกสังหาร
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เหตุการณ์นั้นก็กลายเป็นตำนาน
ตำนานอะไร
ไป
ลุย
- ไป - ไป
พวกเขายังเด็กอยู่เลย
ใช่
เราถึงเรียกพวกเขาว่า "เด็กชายผู้เป็นฮีโร่"
เพื่อนร่วมชาติผู้สูงส่ง
ก่อนที่มันจะตกอยู่ในมือของศัตรู
ฉันเอาธงแห่งปิตุภูมิมาด้วย
ขอให้ตำนานจงยืนหยัดเหนือเม็กซิโก
และมอบที่พักพิงให้เราไปชั่วกาลนาน
บ้าเอ๊ย
คุณเขียนสุนทรพจน์ของคุณรึยัง
มีเพียงชาวเม็กซิโกเท่านั้นที่เปลี่ยนความพ่ายแพ้ เป็นชัยชนะในตำนานได้
คุณซิลเวริโอ
- ปวดหัวเหรอครับ - นิดหน่อย
ความสูงกับมลพิษทำฉันอาการไม่ดีเรื่อยเลย
เพิ่งกลับมาเม็กซิโกได้ไม่กี่วันแท้ๆ
พ่อผมก็เป็นเหมือนกันครับ ตอนเขากลับมาที่เมืองหลวง
เขาบอกว่าเม็กซิโกไม่ใช่ประเทศ แต่มันอยู่ที่ใจ
พูดได้ดีทีเดียว พ่อนายเป็นยังไงบ้าง
ก็ดีครับ ติดอยู่ในวาฮากา เขาป่วยหนักด้วยโรคถุงลมโป่งพอง
แย่หน่อยนะ ฝากหวัดดีเขาแทนฉันด้วย
ครับผม อยากให้ผมแวะร้านขายยาไหมครับ
ไม่ ขอบใจ อันโตนิโอ
ได้ยินจากวิทยุว่าคุณจะไป ออกรายการทีวีของลูอิส วัลดิเวีย
ใช่ ฉันไม่อยากไปออกหรอก แต่นายก็รู้ว่าลูเซียเป็นยังไง
เธอบังคับให้ฉันตอบรับคำเชิญ
แต่… คุณไม่เห็นเหรอว่าเขาพูดยังไงบ้าง กับสารคดีเรื่องสุดท้ายของคุณ
ลูอิสน่ะเหรอ เขาว่าไงล่ะ
เละไม่เหลือดีเลยครับ
เขาบอกว่าคุณแย่กว่ามาลินเช
บอกว่าคุณไม่เคารพวงการสื่อสารมวลชน และอีกสารพัด
มันเป็นนิยายกึ่งสารคดี อันโตนิโอ
ถ้านายไม่รู้จักเล่นพลิกแพลงซะบ้าง นายก็ไม่คู่ควรจะถูกปฏิบัติอย่างจริงจัง
ความจริงคือผมไม่ได้ดูสารคดีของคุณครับ
แต่ผมเห็นหมอนั่นในทีวีและเขาทำผมหงุดหงิด
ลูอิสกำลังจะประชุมเสร็จ
แต่เขาบอกว่าจะไปพบคุณ ที่ฝ่ายแต่งหน้า ดีไหมคะ
ยินดีด้วยครับ สุดยอดปรมาจารย์
ยินดีต้อนรับกลับมาครับ
ขอบใจ
นี่ คุณมาที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ
น่าจะ 30 ปีที่แล้วได้มั้ง
สามสิบปีเลยเหรอ เท่าอายุฉันเลย
ขอต้อนรับกลับมาอีกครั้งค่ะ เชิญเลย
เชิญเลยค่ะ
คุณคะ เปิดประตูหน่อยได้ไหมคะ
เรากลับมาที่รายการโบคากวนกา
เรามีเรื่องด่วนที่คุณจะต้องไม่เชื่อแน่ๆ ครับ
ไม่มีใครทำอะไรเพื่อช่วยเขาเลย
ที่สถานีปลายทางของรถไฟ เขาเป็นผู้โดยสารคนสุดท้าย
ไอ้พวกมะกัน
พนง.ทำความสะอาดหญิงเจอเขา
เพื่อนร่วมชาติของเรา คุณเรฟูคิโอ โดมินกูเอซ
สวัสดีค่ะ คุณเรฟูคิโอ
- หวัดดีค่ะ - เราได้พูดคุยกับเธอจนได้วันนี้
เราปลื้มปริ่มมากที่ได้คุยกับเธอค่ะ
ขอบคุณที่มาร่วมรายการนะคะ เล่าสิคะว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันเข้าไปทำความสะอาดในตู้รถไฟตามปกติ และเห็นว่ามันไม่ว่างค่ะ
ทีแรกฉันนึกว่าผู้ชายคนนั้นคงเมา เพราะถือเป็นเรื่องปกติที่นี่
แต่ฉันก็เห็นปลาบนพื้น
พวกมันตายกันหมดแล้วค่ะ…
ไม่เอาน่า
ใช่ เอาเลย ตั้งใจหน่อย
อย่าไปค่ะ ฉัน…
- เจ็ด แปด… - คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ
เดี๋ยว
ซิลเวริโอ ฉัน… โทษที ขอโทษค่ะ
ซิลเวริโอ เดี๋ยวค่ะ
หยุด
เต้นไม่เข้าจังหวะเอาซะเลย
- ทาเนีย ฉันบอกว่าไปทางขวา - ไปตายซะ คุณจะไปรู้อะไร
ทาเนีย เธอก็ไปตายเหมือนกันน่ะแหละ
ทุกคน ประจำตำแหน่ง
พริสซิลลา ประจำจุดของเธอ ห้า หก เจ็ด แปด
ทางนี้ค่ะ
ถึงแล้วค่ะ ฉันจะปล่อยคุณไว้ที่นี่นะคะ
- ขอบคุณครับ - ไม่มีปัญหาค่ะ
นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า
หวัดดี มาร์ตา
ซิลเวริโอ กามา
นึกว่าคุณเหยียบกับระเบิดในอัฟกานิสถาน จนร่างกระจุยเป็นชิ้นๆ ไปซะแล้ว
ผมยังอยู่นี่ ครบ 32 เฉพาะตอนนี้น่ะนะ
- นานแค่ไหนแล้วเนี่ย - เป็นชาติแล้ว
หลายศตวรรษ
- โทษที ที่จริงผม… - งานยุ่ง ฉันรู้ค่ะ
แต่คุณน่าจะเจียดเวลาสักนิดช่วงทำสารคดี แวะมาเยี่ยมฉันบ้าง
มาเถอะ นั่งก่อนค่ะ
- เดี๋ยวนี้ใส่อะไรแบบนี้เหรอ - ผมควรถอดไหม
ก็น่าจะถอดนะ
ลูอิสพยายามจะดีใจกับคุณหนักมาก
เขาส่งโพรเซ็กโก้มาให้ผมหกขวด
นั่นคือวิธีแสดงความยินดีของเขา โดยไม่ต้องปริปากพูด
เขาไม่เคยทำใจได้ที่คุณทิ้งเขาไป
ผมไม่ได้ทิ้งเขานะ
ผมหายไปปีนึง และมันกลายเป็น 20 ปี
ผมวิ่งหนีจากเซนเซอร์ตรวจจับ และดูสิ เราอยู่นี่แล้วไง
ผมทำงานหนักเพื่อสร้างชื่อให้ตัวเอง ในฐานะนักข่าวอิสระ
แล้วก็ในฐานะนักสร้างภาพยนตร์
แม่ผมยังคิดว่าผมตัดสินใจได้เลวร้ายที่สุดในชีวิต
ลูอิสเองก็น่าจะไปเหมือนกัน
ไม่มีใครเอาปืนจ่อหัวเขาซะหน่อย
ครั้งนึง เขาวิจารณ์ความไร้ศักยภาพ ของประธานาธิบดีเม็กซิโก
กับบรรดาลูกน้องคนสนิทของเขา และ…
หัวหน้าสถานีเดินเข้ามาแถมเบ่งอำนาจ
เรียกเขาตอนที่เขาออกอากาศอยู่
และเกือบทำเขาซวยตอนอยู่บนเวที
ถือเป็นปาฏิหาริย์ที่เขายังทำรายการต่อได้
ไม่มีฮีโร่ในช่องทีวีนี้หรอกนะ
เราทุกคนต้องอดทนกันทั้งนั้นแหละ
เราหวาดกลัวจะเสียสิ่งที่มีอยู่เพียงน้อยนิด
ทาเนีย
ว่าไง
ทาเนีย คริสเทล
มองอะไรไม่ทราบ
โทษที
ฉันรู้จักคุณไหม
ไม่ แต่ผมรู้จักคุณ ผมเคยดูคุณในทีวีตลอด
คุณคิดอะไรอยู่
คุณซิลเวริโอ กามา
- ลูอิส เพื่อนยาก - เป็นยังไงบ้าง เพื่อน
ว่าไง
ขอต้อนรับกลับมา
ขอกอดหน่อยสิ เพื่อน ขอเวลาส่วนตัวสักครู่ มาร์ตา
ขอฉันแต่งหน้าให้เสร็จก่อน
หน้าแบบนี้แต่งไปก็เท่านั้น
ขอฉันห้านาที
- อย่าขยับ - ทำอะไรอยู่เหรอ
- สุดปัง ทวิตเตอร์ฉันแทบระเบิด - พอได้แล้ว
อย่าทำตัวงี่เง่าสิ เพื่อนยาก
ดูเขาสิ
เขายังโกรธไม่หายที่ผมทิ้งเขา ใช่ไหมล่ะ
กริ้วเลยละ
ฉันมีรายการทอล์กโชว์ยอดฮิตในเมกซิโกนะพ่อคุณ
ใช่ นายสัมภาษณ์แค่พวกยูทูบเบอร์ ดีซะไม่มี
นั่นก็เป็นข่าวด้วยใช่ไหม
พร้อมแล้ว
ขอกอดที เพื่อนยาก
- คิดถึงนายจัง เราเริ่มต้นกันที่นี่ - ใช่แล้ว
- นายจะพักกี่วัน - ไม่กี่วัน
เตรียมสุนทรพจน์สำหรับงานฉลองรึยัง
ยัง
ว่าแล้วเชียว
นี่ ฉันชอบสารคดีเรื่องล่าสุดของนาย "บันทึกผิดๆ ของความจริงแค่หยิบมือ"
- บ้าบอมาก - นายชอบไหม
ชอบมาก
แต่ตอนที่นายแชร์บุหรี่กับเฮอร์นาน คอร์เตส มันเยอะเกินไปหน่อย
นายจะไปรู้ได้ไงว่าคอร์เตส หรือฮวน เอสคูเตียคิดอะไรอยู่
ไม่เหลือคนที่ยังมีชีวิตให้นายสัมภาษณ์แล้วรึไง
- นายทำสารคดีเรื่องใหม่อยู่ใช่ไหม - ใช่ คือฉันกำลังระดมทุนน่ะ
จะต้องค้นคว้าวิจัยและเดินทางหลายเดือน
ไม่รู้ว่านายใช้เวลามากมาย กับอะไรเพียงอย่างเดียวได้ไง
โลกเปลี่ยนไปทุกสัปดาห์ ทุกวัน ทุกทวีต
- สิบวินาที - คำถามฉันล่ะ
- ผมเอาคำถามให้คุณแล้วไงครับ - ฉันไม่มีคำถามของฉัน
เดี๋ยว อ๋อ เจอคำถามละ พร้อมลุย
เร็วเข้า
ผ่อนคลาย
ขอต้อนรับสู่อีกตอนของรายการ "มาสมมติกันดู"
วันนี้เรามีรายการโชว์พิเศษครับ
ที่นั่งกับผมตรงนี้คือเพื่อนสนิทผมครับ
และอดีตผู้อ่านข่าวร่วม ในข่าวแปดโมงเช้า ซิลเวริโอ กามา
นักสร้างภาพยนตร์สารคดีชื่อดัง และแน่นอนว่า เป็นคนเม็กซิกันคนแรก
ที่ได้รับรางวัลอะเลธี ด้านจริยธรรมสื่อสารมวลชนดีเด่น
ที่มอบโดยสมาคม นักสื่อสารมวลชนอเมริกันทุกๆ สี่ปี
อีกไม่กี่วันคุณจะได้รับรางวัลนี้ในลอสแอนเจลิส
การสัมภาษณ์นี้ได้รับการสนับสนุน โดยกาแฟโลสโมลิโนส
อร่อยถูกปากแบบง่ายๆ
เป็นยังไงบ้างครับ รู้สึกยังไงที่กลับมาเม็กซิโกอีกครั้ง
คุณคงประหม่ามากสินะครับ คาดหวังกับรางวัลนี้บ้างไหมครับ
ซิลเวริโอ
ยังอยู่กับเราไหมครับ
เช็กไมค์เขาได้ไหม สงสัยเราจะมีปัญหาเรื่องไมค์
ขอโทษทีครับ ทำรายการทีวีสดก็เสี่ยงแบบนี้
ขอผมถามตรงๆ นะครับ ซิลเวริโอ
เพื่อนร่วมงานเราบางคนบอกว่า พวกเสรีนิยมอเมริกันกำลังใช้คุณ
และรางวัลนี้เพื่อชดเชย ที่ฝ่ายขวาจัดโจมตีประเทศเรา
คุณทราบเรื่องนี้ไหมครับ
มาลองสมมติว่าพวกเขามอบรางวัลนี้ให้คุณ
เพื่อเอาใจชุมชนที่เต็มไปด้วยชาวเม็กซิกัน…
ในลอสแอนเจลิส
คุณไม่อยากคุยถึงเรื่องนั้นเหรอ
งั้นมาคุยเรื่องชีวิตส่วนตัวของคุณแล้วกัน
อย่างที่ยอดนักกวีเซนต์-เบอฟว์พูดไว้
ชีวิตส่วนตัวของชายคนหนึ่ง สิ่งที่เขาทำ การตัดสินใจของเขาในทุกๆ วัน
แม้กระทั่งสิ่งที่เขากิน ทุกอย่างนิยามผลงานของเขา
จริงไหมที่คุณโมโหที่พวกเขาเรียกคุณว่า "ไอ้มืด" สมัยคุณยังเด็ก
ที่ว่าใบหน้าของคุณ ทำให้แม่กับยายอับอายขายขี้หน้า
ที่ว่าใบหน้าคุณคล้ำกว่าที่ควรจะเป็น
ดูเหมือนคนพื้นเมืองมากกว่าคนขาว
ความรังเกียจที่ว่าเป็นเรื่องจริงไหมครับ
ครอบครัวคุณเป็นแบบนั้นไหมครับ
คุณ…
บนอินสตาแกรม อะเลฮันดรา บราโวบอกเราว่า คุณจำแฟนสาวคนแรกได้ไหม
ตอนอายุ 16 คุณหนีไปกับเธอ เพื่อออกผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ด้วยกัน
แต่คุณปฏิเสธที่จะถอดกางเกงในคุณออก
เพราะคุณกลัวว่าเทพเจ้าจะพิโรธ นรกจะกริ้ว…
คุณคิดอะไรอยู่ตอนนั้น
คุณจะยืนต่อหน้าแท่นพิธีในโบสถ์ ทั้งที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องหรือไง
ซิลเวริโอ กามาผู้ยิ่งใหญ่เป็นเด็กล้างรถผิวมืด
คนธรรมดาไร้ค่า ผู้ประกาศข่าววิทยุตัวเล็กๆ
แต่วันนี้เขามีรางวัลเชิดชูเกียรติจากอูนัม
เขาคือผู้สร้างคุโณปการด้านอักษรศาสตร์ ในฝรั่งเศส แต่เรียนไม่จบปริญญาด้วยซ้ำ
เขาคือสมาชิกสังคมชนชั้นสูง
ผู้มีภารกิจในการนำเสนอภาพความทุกข์ตรม และยากแค้นและคนที่สังคมขับไล่ไม่ยอมรับ
แต่เขาเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของสถานีแห่งนี้
และครอบครัวเขาสนับสนุนทีมฟุตบอลคลับอเมริกา
พอ "หมาเฝ้ายามที่ปกป้องความจริง" โดนวิจารณ์ซะเอง รู้สึกยังไงบ้างล่ะ
นายใช้เวลาหลายปีสร้างโฆษณาทีวี ส่งเสริมระบบทุนนิยม
แต่แล้วจู่ๆ นายก็กลายเป็นศิลปินขึ้นมา
เดาว่าเพื่อนของเราคนนี้ไม่มีอารมณ์อยากคุย
ที่เขาไม่พูดไม่จา เราก็คงรู้แล้วว่าเขาละอายใจแค่ไหน
น่าทึ่งจริงๆ ซิลเวริโอ
นายยินดีให้สัมภาษณ์กับทุกคน รวมถึงพวกมะกันและคนอื่นๆ
แต่บนเวทีนี้ นายกลับไม่พูดสักคำ
น่าละอายใจสิ้นดี
เราจะพักชมโฆษณากันสักครู่ และเดี๋ยวเรากลับมาเจอกันครับ
ซิลเวริโอ
ได้ยินฉันไหม
ผมติดงานอยู่
คุณอยู่ไหน
ผมพยายามขอสัมภาษณ์กับฮัลบรูค
ฉันรู้สึกว่าคุณได้ยินฉันได้
ผมได้ยินคุณ ลูเซีย
อยู่นี่เองสินะ
- คุณไปไหนมา - ไม่รู้สิ
- หมายความว่าไง - ผมก็ไปทำโน่นทำนี่
ทำไมคุณไม่ไปตามนัดสัมภาษณ์กับลูอิส
คุณอยากดื่มอะไรไหม
โปรดิวเซอร์รายการ "มาลองสมมติดู" โทรมาไม่เลิก
- ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี - ไว้ผมโทรหาพวกเขาเอง
ลูอิสโทรมาทั้งวัน เขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงมาก
เขาบอกฉันว่าพวกนั้นใช้เวลาทั้งสัปดาห์ โปรโมตการสัมภาษณ์ครั้งนี้
คุณเป็นคนตอบรับให้สัมภาษณ์ ผมไม่ได้อยากไปซะหน่อย
เป็นความผิดฉันสินะ
ผมกลัวว่าพวกเขาจะทำผมขายหน้า ทำให้ผมเป็นตัวตลกน่าขัน
พวกเขาจะทำไปทำไม
เพราะทั้งหมดมันคือเรื่องตลกน่ะสิ
อะไรเหรอ
ผมตระเวนหาการยอมรับจากคนที่เกลียดผม
ผมลงมือทำก่อนคิด หวังว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ และพอผมได้มันมา
ผมกลับเกลียดมัน
แถมยังละอายใจที่เคยอยากได้มัน
คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ
ผมใช้ทั้งชีวิตพยายามกล่อมตัวเอง ให้เชื่อว่าสิ่งที่ผมทำสำคัญนักหนา
ให้เชื่อว่าการมีคนนับหน้าถือตามีค่าสูงส่ง
แต่แล้วพอได้สิ่งเหล่านั้นมา ผมกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
สิ่งที่ผมรู้สึกคือผมไม่คู่ควรกับมัน
- คุณคู่ควรอยู่แล้ว - คู่ควรกับอะไรเหรอ มันคือความโอหัง
การที่คุณไม่อ่อนน้อมถ่อมตน นั่นต่างหากคือโอหัง คุณทำสิ่งเดิมๆ ตลอด
คุณทำงานและซ่อนตัวกบดานนานนับปี
และพอคุณเอาผลงานออกเผยแพร่ ถูกยกย่อง
คุณกลับขมขื่น ยอมแพ้ เศร้าซึม และรับบทเป็นเหยื่อโดนกระทำ
- ผมรู้ - มันเหนื่อยนะ ซิลเวริโอ
มีหลายอย่างที่ผมอยากเปลี่ยน แต่ผมทำไม่ได้
เชื่อผมสิ ผมลองมาแล้ว
โรคชอบด้อยค่าตัวเองของคุณช่างน่าสมเพช
อย่างน้อยคุณก็น่าจะโทรมา
ลูอิสกับคนอื่นๆ ต่างก็คิดแบบนั้น
- พวกเขาต่างรู้ดี - มันคือความบ้าคลั่ง
คุณกลายเป็นสิ่งที่คนอื่นคิดว่าคุณเป็น อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สิ่งที่คนสนใจคือความงี่เง่าน่าเบื่อ ของชีวิตส่วนตัวของเรา
นอกเหนือจากนั้น พวกเขาไม่สนใจในสิ่งที่เราทำหรอก
และคุณเพิ่งจะมาตรัสรู้เอาตอนนี้เหรอ
ไม่ไปสัมภาษณ์เลวร้ายกว่าอีก ลูอิสป้ายขี้คุณจนเละเทะไปทั่วเน็ต
ตอนนี้ไม่ใช่คนฟังที่หัวเราะ แต่เป็นคนติดตามสามล้านคนของเขา
ดูที่เขาโพสต์สิ
จะบอกให้นะ ชีวิตมันก็แค่ชุดภาพปัญญาอ่อน
ที่ถูกเผยแพร่ออกไป ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
เล่นซ้ำฉากเดิมๆ ที่เราขับถ่าย
ที่เราเช็ดก้น และถูกเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พอได้แล้ว
- อะไร - ริมฝีปากคุณไม่ขยับ
รำคาญใจเหรอ
- ใช่ พอเถอะ - ก็ได้ ผมจะหยุด
ไม่ช้าก็เร็ว คุณจะต้องโทรหาลูอิส
ผมรู้น่า
กล้าดียังไงถึงปล่อยให้เขารอเก้อ กลางรายการทีวีสด
ฉันกำลังจะไปอูรูอาปัน
เมื่อไหร่
ฉันบอกคุณแล้วไง พรุ่งนี้
มันเป็นงานแฟร์ครั้งใหญ่สุดๆ และฉันปล่อยให้ลูเซโรไปคนเดียวไม่ได้
ฉันหายหน้ามานานเกินไป
ว่าไง
ต้องเป็นวันนี้สินะ
เรามีทางเลือกอะไรไหมล่ะ
เจอคุณแล้ว
คุณจะแต่งงานกับผมไหม
พ่อคะ…
โลเรนโซ่
กี่โมงแล้วครับ
ดึก… เช้าแล้ว ไม่รู้สิ
แต่ลูกยังนอนต่อได้อีกสักพัก
- ผมฝันดีมากเลย - ฝันว่าอะไร
พ่อวิ่งไล่ตามแม่ไปทั่วอะพาร์ตเมนต์
พ่อกับแม่หัวเราะกันใหญ่
แม่เปลือยหน้าอก
เห็นพ่อกับแม่เหรอ
เปล่านะครับ ก็แค่ฝัน
แต่…
หลังจากนั้นผมก็ฝันร้าย
ผมมีท่อพลาสติกใสๆ
ในปากผม และมันก็มีอากาศไหลผ่านท่อเข้ามา
และผมก็ตัวบวมขึ้นเหมือนลูกโป่ง
ผมหายใจไม่ออก
มันจุกแน่นลำคอไปหมด
ผมก็เลย… เอามือดึงท่อออกจากปาก
พูดเบาๆ สิ เดี๋ยวพี่ก็ตื่นกันพอดี
เธอไม่ตื่นหรอกครับ
เธอหลับอยู่ เหมือนผม
มีคนในหน้าต่างเฝ้ามองผมอยู่
แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไร
มาเทโอ พี่ชายผมก็อยู่ด้วย
และพวกนั้นก็จากไป และพ่อก็นั่งบนเตียงผม
และมองผมด้วยแววตาเศร้าสร้อย
เหมือนที่พ่อมองผมอยู่ตอนนี้ ผมฝันแบบนั้น
และพ่อก็อยู่ตรงนี้
- แต่เราตื่นกันอยู่ - ไม่ครับ ผมฝันถึงพ่ออยู่
- ลูกจะฝันว่าลูกกำลังฝันอยู่ไม่ได้ - ได้สิครับ
ผมฝันได้สิ
เจ็บไหมล่ะ
- ไม่ - จริงเหรอ
แล้วตอนนี้ล่ะ
- ไม่ - แล้วนี่ล่ะ
ไม่ครับ เพราะว่าผมฝันอยู่
ถ้างั้นเราจะทำแบบนี้กัน
พ่อจะตัดปอยผมลูกแล้วเอาใส่ไว้ในโต๊ะข้างเตียง
ถ้าลูกเจอปอยผมลูกตอนตื่นนอนพรุ่งนี้ ก็แปลว่าเราตื่นอยู่
เอาละนะ
ราตรีสวัสดิ์
พ่อครับ
ปาโก้ป่วยครับ
ลูกรู้ได้ยังไง
มันมีหนอน
พ่อว่าก็ดูปกติดีนะ
- พ่อครับ - ว่าไง
ทำไมมันถึงเรียกว่าลอสแอนเจลิส
ไม่รู้สิ
มีนางฟ้าในลอสแอนเจลิสเหรอครับ
อาจจะ นอนได้แล้ว
พ่อครับ
ผมไม่อยากทิ้งพวกมันไว้ที่นี่
- ใคร - ปาโก้ กิวโด้และเออร์เนสโต้
ผมอยากให้เราพาพวกมันไปด้วย
ไว้เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว
คุณไปไหนมา
- คุณไม่ได้ปิดประตู - ไม่เป็นไรน่า
เดี๋ยวลูกๆ ได้ยินเข้า
ทำอะไรของคุณน่ะ
เขากลับมาแล้ว
อีกแล้วเหรอ
ดันเขากลับเข้าไปสิ
- มีอะไร - เขาไม่อยากกลับเข้าไป
เดี๋ยว
เขากลับมาเรื่อยเลย
ผมว่าครั้งนี้เขามีบางอย่างอยากบอกเรานะ
เขาเป็นทารก เขาจะพูดอะไรได้
- เขาพยายามจะโทษเรา - เรื่องอะไร
เรื่องระยะห่างระหว่างเราไง
เรื่องความเห็นแก่ตัวของผม
จำตอนที่ผมระเบิดอารมณ์คืนก่อนได้ไหม
เราถึงได้เสียเขาไปไงล่ะ
เราไม่ได้เสียเขาไป
เขาเลือกที่จะไม่ออกมาเอง
โลเรนโซ่บอกว่าเขาเห็นมาเทโอในฝัน
โลเรนโซ่จะฝันเห็นมาเทโอได้ยังไง ถ้าเขาเกิดหลังจากนั้นปีนึง
ไม่สำคัญหรอก ลูกทั้งคู่จำมาเทโอได้
เราบอกลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่ามาเทโอไม่ได้อยู่ที่นี่
เพราะเขาโบยบินอยู่บนสวรรค์ ด้วยปีกเทวดาน้อยๆ ของเขา
จำได้ไหม
ตอนนี้มาเทโอก็เป็นแค่ความคิด
เขาไม่ใช่คนจริงๆ
คนเราผ่านมาและผ่านไป
ความคิดคือสิ่งที่คงอยู่
ฉันจำหน้าเขาไม่ได้
เด็กสักคนหนึ่งจู่ๆ จะกลายสภาพ เป็นแค่ความทรงจำลางๆ ได้ยังไง
เขาไม่ให้โอกาสผมเลย
โอกาสอะไร
ผมรู้ว่าผมเป็นพ่อที่ดีได้
เด็กน้อยผู้น่าสงสาร
ถ้าฉันเห็นหน้าคุณแบบนั้น ฉันก็คงอยากมุดกลับเข้ามดลูกแม่เหมือนกัน
เขาคงเห็นหน้าคุณแล้วกลัวขึ้นมา
โลเรนโซ่กับคามิล่าที่น่าสงสารไม่มีทางเลือก
พวกแกต้องเห็นหน้านี้ทุกวัน
เราควรปล่อยมาเทโอไป
เราน่าจะเริ่มด้วยการเอาเขาออกไปจากห้องนี้
เราต้องหาที่ใหม่ให้เขา
สักที่ที่เขาพักผ่อนได้
ตื่นเถอะ ซิลเวริโอ
ฉันกำลังจะทำมื้อเช้า
ใครมา
หวัดดี เข้ามาเลย
- มิเกล - มิเกลไหน
ช่างทำผม เขาเคยมาที่นี่ไง
- เช้าขนาดนี้เนี่ยนะ - พวกเขาจะมารับเราตอนทุ่มตรง
นี่เพิ่งสิบโมงเช้า คุณคิดจะทำผมเก้าชั่วโมงเลยรึไง
ใช่ เพื่อคุณไง คุณน่าจะปลื้มด้วยซ้ำนะ
เมื่อคืนพ่อกับแม่น่าจะปิดประตูซะหน่อย ก่อนจะทำอะไรกัน
อรุณสวัสดิ์ โลเรนโซ่ หลับสบายไหม
ตัวผมจะใหญ่กว่าเตียงแล้วครับ
แม่กำลังทำไข่ มีใครอยากได้ไหม
ไม่ครับ ผมไม่เอา
ซิลเวริโอ
ไข่ไหม
ใครน่ะ
มิเกล
- มิเกลไหน - ช่างทำผม
ไปที่ห้องนั่งเล่นได้เลย เดี๋ยวเจอกัน
วันนี้เป็นวันงานปาร์ตี้สหภาพนักสื่อสารมวลชน
- นึกว่าพรุ่งนี้ซะอีกครับ - ไม่ วันนี้แหละ
ขอบใจที่ทำตัวน่ารักกับมิเกล
ลูกคิดยังไงกับเรื่องนี้
- อะไรเหรอครับ - ย่านที่พ่ออยู่ โคโลเนีย นาร์วาร์เต
มาร์ตินอยากให้เราเริ่มวิดีโอ ด้วยรูปภาพและรูปถ่ายของรากเหง้าของพ่อ
ฉันชอบไอเดียนะ แต่อย่าใช้เพลงนั้น
น่าเบื่อ
ทำไม
พ่อครับ ใครจะไปสนใจเรื่องรากเหง้า
เราทุกคนก็มาจากสักที่กันทั้งนั้นแหละ
แต่ไม่ใช่ทุกคนรู้ว่าพ่อมาจากไหน
แต่ลูกพูดถูก ถ้าพ่อไม่แคร์ แล้วใครจะแคร์
- อยากดูหนังไหม - "ดูหนาม"
แล้วนี่ล่ะ คิดยังไง
นั่นใครครับ ผมเหรอ
ไม่นะ พ่อจะเปิดไม่ได้นะ
น่าอายจะตายไป
ห้ามเด็ดขาด
คุณไปหาเจอจากที่ไหน ฉันไม่ได้ยินมาเป็นปีๆ
- เราอัดไว้ตอนเดินทางไปซีอัวตาเนโค - แม่ครับ หยุดเลย
แม่กับพ่อของลูกอัดทุกอย่างเอาไว้ ในช่วง… เท่าไหร่นะ 12 ปีแรกใช่ไหม
ทุกเสียงในทุกทริปที่เราไปเที่ยว
ขนาดเสียงตดลูก เรายังอัดไว้เลย
เดี๋ยว ลองฟังนี่สิ
นั่นญี่ปุ่นใช่ไหม
เหลือเชื่อจริงๆ
ขอร้อง อย่าใช้มันนะครับ พ่อ
ทำไมล่ะ
มันเป็นเสียงประกอบชีวิตเราเลยนะ
พระเจ้า สระผมซะบ้างนะ คามิล่าจะมากี่โมง
หลังมื้อเที่ยง เธอจะโทรมาตอนเครื่องลง
ชิลากิเลสพร้อมกินแล้ว
คุณต้องกินนะ ซิลเวริโอ วันนี้คุณทำงานทั้งวัน
ไม่มีไข่
- เดี๋ยวฉันกลับมา ฉันจะไปกับมิเกล - ไม่มีไข่เหรอ
อะไรอีกล่ะครับ
หนึ่งในสารคดีที่สะเทือนอารมณ์ และแปลกประหลาดที่สุดของพ่อ
กำลังเดินทางไปชายแดนสหรัฐฯ เพื่อขอลี้ภัย
คนในขบวนคาราวานหยุดเพื่อสวดภาวนา ที่เซอร์โรเดอลาสปีดราส
และพระแม่แห่งซานฮวนเดลอสลากอสก็ปรากฏตัว
พวกเขามีกันหลายคน แต่ไม่เคยไปถึงชายแดน
และเราพยายามตามหาพวกเขา
แต่ทั้งหมดที่เหลือมีแต่เสื้อผ้า และสัมภาระบางชิ้น
ไม่เจอตัวเลย
บางคนบอกเราว่า
พระแม่แห่งซานฮวนเดลอสลากอส มารับตัวพวกเขาไป
บางทีมันอาจเป็นคำตอบ ของแรงศรัทธาและความสิ้นหวัง
- และพ่อเชื่อเหรอครับ - ไม่
พ่อไม่เชื่ออะไรทั้งนั้นจนกว่าจะเห็นกับตา
แต่นักสารคดีไม่ควรไม่เชื่อหรือเชื่อสิ่งใด
เขาแค่ต้องมองให้ดีและรู้ว่าควรโฟกัสตรงไหน
และคนพวกนี้บางคน เล่าเรื่องเหลือเชื่อต่อหน้ากล้อง
- พ่อจะเอานั่นใส่ในวิดีโอด้วยเหรอ - ใช่ คิดว่างั้น
ทำไมครับ
เพราะมันคือส่วนสำคัญของสิ่งที่เราเป็น ประเทศแห่งผู้อพยพ
คนเหล่านี้อุทิศชีวิตและทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง
เพราะที่นี่พวกเขาไร้ค่า
พวกเขากำลังมองหาสิ่งที่ดีกว่า
ล้างห้องน้ำที่ร้านอิน-เอ็น-เอาท์ ดีกว่าตรงไหนครับ
ดีสิ ดีกว่าสำหรับหลายคน
ไม่ครับ พวกเขาไปเพราะอยากไป เราเองยังออกมาเลย
ไม่ มันไม่เหมือนกัน
ทำไมไม่เหมือน เราก็ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่
ใช่ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก พวกเขาไปเพราะมันไม่มีงานให้ทำ
ผู้คนที่นี่ฆ่าพวกเขา บังคับขู่เข็ญพวกเขา
ส่วนเราไม่ได้ขาดอะไรเลย เราเป็นผู้อพยพชั้นหนึ่ง
ผมไม่เข้าใจ
อะไร
แล้วนี่นำเสนอตัวตนพ่อยังไงครับ
ทำไมถึงใช้คนพวกนี้เพื่อพูดคุยถึงชีวิตพ่อ
ถ้าพ่อไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร หรือพวกเขาเป็นอยู่กันอย่างไร
พ่อถ่ายทำพวกเขา สัมภาษณ์พวกเขา
หากินกับเรื่องราวของพวกเขาด้วย แต่พ่อกลับไม่รู้จักพวกเขาเลย
มีสิทธิ์มาวิจารณ์คนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่
อะไรครับ
ลูกอายุแค่ 17 แต่ทำตัวเหมือนรู้ไปซะทุกเรื่อง
ตอนพ่ออายุเท่าลูก พ่ออยู่บนเรือหาปลา ทำงานงกๆ
พูดเรื่องเรือหาปลาโง่ๆ นั่นอีกแล้ว ไม่เอาน่า
นั่นแหละที่เกิดขึ้น ตอนลูกทุ่มทุกอย่างให้ใครสักคนจนสุดตัว
และพวกเขาไม่เคยเรียนรู้อะไรเลย
ลูกไม่เคยเห็นคุณค่าอะไรเลย เพราะลูกไม่เคยเหน็ดเหนื่อยเพื่อแลกมา
ลูกไม่มีความรับผิดชอบสักนิด
ก็ความผิดพ่อน่ะแหละครับ
อะไร
พ่อทำให้ผมได้ลืมตาดูโลกนะครับ
ไม่เคยมีใครบอกพ่อ
ไม่มีใครเคยเตือนเราเรื่องนั้นหรอก
ว่าลูกของแกจะโตเป็นวัยรุ่น และมันจะกลายเป็นงานเต็มเวลา
ทุกอย่างแม่งเป็นปัญหาไปซะหมด
ว้าว ผมไม่ได้ขอให้พ่อ ทำให้ผมลืมตาดูโลกซะหน่อย
ลูกรู้ตัวดีใช่ไหม
ว่าลูกไม่เคยเคารพใครหรืออะไรเลย ขนาดพ่อแม่ของลูกเอง
และคนที่ลูกมองว่าชีวิตพวกเขาน่าเศร้า
อย่างน้อยพวกเขาก็เคารพตนเอง เคารพบรรพบุรุษ ธรรมเนียมของพวกเขา…
พิธีกรรมของพวกเขาเก่าแก่เกิดก่อนอเมริกา
ประเทศที่เคารพแค่เงินอย่างอเมริกา เพิ่งหัดเดินเสียด้วยซ้ำ
ผมแค่บอกว่าพ่อไม่รู้จักพวกเขา และมันคือเรื่องจริง มันไม่ใช่เรื่องจริงของพ่อ
ไม่ แต่พ่อรู้ได้ยังไงว่า ผมเห็นคุณค่าสิ่งต่างๆ หรือไม่อย่างไร
ผมเห็นคุณค่าสิ่งต่างๆ แต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่พ่อเห็นค่า
และใช่ หลายอย่างยากเย็นสำหรับผม
แม้แต่ตอนนี้ที่ผมพูดว่ารู้สึกยังไง ซึ่งพ่อยืนกรานว่าผมควรพูดมากขึ้น
ใช่ พ่อยืนกราน
มันยากสำหรับผมนะ แต่ผมก็ทำ
แค่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่พ่ออยากให้ผมพูด มันเลยต้องไม่จริงสินะครับ
พูดภาษาสเปนสิ จะบ้าตาย
ทำไมล่ะ
เพราะเราอยู่ในเม็กซิโก เราเป็นคนเม็กซิกัน และเราพูดภาษาสเปน
รับโทรศัพท์หน่อยไม่ได้เหรอ
ฮัลโหล
- พ่อก็ทำแบบเดิมตลอด - อะไร
ทุกครั้งที่เราไปเม็กซิโก พ่อพยายาม พูดให้ผมเชื่อว่ามันเจ๋งแค่ไหน
ลึกซึ้งแค่ไหน เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณ และวัฒนธรรมมากแค่ไหน
แต่มันไม่ใช่เลย
ผู้คนทนทุกข์ทรมานและอดอยาก
โลเรนโซ่ พอซะที
ถ้าพ่อรักเม็กซิโกมากนัก ทำไมถึงพาผมกับคามิล่าไปอเมริกาล่ะครับ
ทำไมให้เราโตที่อเมริกา
เรย์โนลด์สโทรมา
เขาบอกว่างานซ้อมรางวัลคืออังคารหน้า ตอนห้าโมงเย็น ตามเวลาแอลเอ
ยินดีด้วยครับ พ่อโคตรดังแล้ว
ประเทศที่เคารพแต่เงิน กำลังจะประเคนรางวัลให้พ่อ
และพ่อจะบินไปรอรับรางวัลถึงที่
แทบจะอดใจรอฟังไม่ไหวว่าพ่อจะพูดอะไรบ้าง
พระแม่แห่งซานฮวนเดลอสลากอส ไม่ได้ทำให้ผู้อพยพพวกนั้นหายไป
พวกเขาหายตัวไปเพราะล้มตายต่างหาก
- รู้ใช่ไหมว่าคุณก็ไม่ต่างกัน - อะไร
ถ้าใครสักคนยกย่องเม็กซิโก คุณสั่งสอนเขาว่ามันห่วยแตกแค่ไหน
ถ้าพวกมะกันวิจารณ์เม็กซิโก คุณจะสาธยายว่าทำไมมันคือการทดลอง
ที่เลิศล้ำในด้านการอาหาร มานุษยวิทยา และวัฒนธรรมเท่าที่โลกเคยรู้จักมา
ลูเซีย ที่ผมพูดก็คือคุณต้องไปจากเม็กซิโกซะ
เพื่อตระหนักว่าคุณเสียอะไรไป และคนพวกนั้นขโมยและทำลายอะไรไปบ้าง
โลเรนโซ่แค่พยายามบอกคุณว่า เขาคิดว่ามันเป็นประเทศยากจน
มันไม่ได้ยากจน มันไม่เท่าเทียมกัน มันแตกต่างกันนะ
เพอร์เฟกต์ คุณชนะตามเคย ซิลเวริโอ
เหตุผลแก้ต่างของคุณดีงามไร้ที่ติ อย่างเคย
คุณไปเดินเตร็ดเตร่ในเมืองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ช่างมันเถอะ
คุณอยากได้โอกาสอีกครั้งจริงๆ เหรอ
- โอกาสอะไร - ที่จะเป็นพ่อที่ดี
ใช่
งั้นคุณได้โอกาสนั้นแล้วละ
เป็นพ่อที่ดีให้โลเรนโซ่และคามิล่า พวกแกยังเด็ก
คุณแค่ต้องหัดอยู่กับพวกแกบ้าง
ผมก็อยู่นี่ไง ลูเซีย
ใช่สินะ กับแล็ปท็อปของคุณไง มัวแต่ทำวิดีโอรางวัลบ้าบอของคุณ
ฉันจะไปรับเสื้อผ้า
ทะเลทรายนี่เครื่องจักรสังหารแท้ๆ
ถ้าความร้อนและเทือกเขาไม่ฆ่าคุณ งูกับแมงป่องก็จะฆ่าคุณแน่
พวกคุณจะไปไหนกัน
แอริโซนา
เราจะข้ามผ่านไปทางโนกาเลส
เราพาเทพเซนเทตล์มาด้วย พวกเขาจะได้ปลุกให้พระองค์ฟื้นคืนชีพ
เกิดอะไรขึ้นกับเทพเซนเทตล์
พระองค์ตาย ไม่มีข้าวโพดเหลือ เราหิวโหยแทบตาย
ขนาดยังไม่ตายยังเหมือนตกนรก
ลองไปที่ชัลชิฮุยเตสดูสิ เดี๋ยวก็รู้เอง
ในหมู่บ้านเราที่นั่น ทุกอย่างคือความตาย ความหิวโหยและความรุนแรง
มีคนอื่นๆ มากับพวกคุณไหม
หลานๆ ของเรา
ที่นั่น พวกเขามีเทพเซนเทตล์
ลูกสองคนของผมถูกฆ่าตาย
เราเลยเดินทางขึ้นเหนือไปเจอพี่ชายผม
ขอบคุณครับ
เดินทางปลอดภัยนะครับ
พวกคุณมีน้ำพอไหม
เธออยู่นั่นไง พวกเขาเจอเธอแล้ว
ฟังน้องสาวฉันสิ เธออยู่ในสาย
เธอบอกว่าพระแม่แห่งซานฮวนเดลอสลากอส ทรงปรากฏกายที่เซอร์โรเดอลาสปีดราส
พอพวกเขาขึ้นไปถึงยอดเนินเขา กลางคืนก็เปลี่ยนเป็นกลางวัน
จากนั้นพระนางก็ปรากฏกาย ให้พรพวกเขา
ซิลเวริโอ…
ซิลเวริโอ… คุณรู้สึกยังไงบ้าง
คุณดูเหนื่อยนะ
สงบ
เยือกเย็น
คุณไม่กลัวเหรอ
กลัวอะไร
กลัวตาย
สำหรับคนอย่างพวกคุณ ความตายเป็นกิจของคริสตชน
หัวใจวายตายอย่างสบายบนเตียง
กับเรา มันคือสิ่งปกติในชีวิตที่เราคุ้นชิน
ถูกโยนลงไปในหลุมฝังศพหมู่
ในคุกแห่งนี้ ไม่มีใครเข้ามาฆ่าผมได้
แต่ผมทำให้พวกคุณตายที่นอกคุกได้
ผมเคยไม่มีอันจะกิน ไร้ตัวตน
พวกคุณต่างเมินเฉยใส่ผมนานนับทศวรรษ
ตอนนี้… ผมมีอิทธิพลเหนือพวกคุณ
เราคือระเบิดเดินได้
มีพวกเราอีกนับล้านๆ คนในหมู่บ้านข้นแค้น
เรายืนอยู่ใจกลางความย้อนแย้ง
เราคือเผ่าพันธุ์ใหม่
สัตว์ร้ายที่แตกต่างออกไป เราไม่เหมือนพวกคุณ
เราน่าจะทำอะไรน่ะเหรอ
ผู้เปี่ยมปัญญาอย่างพวกคุณ
ชอบพล่ามไปเรื่อยเรื่องการต่อสู้ทางชนชั้น การตะเกียกตะกายของคนชายขอบ
แล้วพวกเราก็โผล่มา
กรรมกรชั้นต่ำ พวกน่าสมเพชหดหู่ พวกถูกเอาเปรียบ ไม่ใช่สิ่งใหม่สักนิด
แต่มีสิ่งใหม่กำลังเติบโตในโลกภายนอก
ถูกเลี้ยงดูในโคลนตม ไร้สติปัญญา เขียนอ่านไม่ออก
หลบซ่อนเหมือนอสุรกายประหลาด ตามหลืบมุมต่างๆ ของเมือง
คุณกำลังมองสิ่งที่อาจเรียกว่า "หลังความจน"
อะไรเปลี่ยนไปบ้างในย่านสลัม
เงินสด เรามีเงินสดเป็นล้านๆ
และพวกคุณต่างล้มละลาย และถูกจูงจมูกโดยพวกไม่เอาไหน
ใช่เลยว่ะ
คุณเข้าใจไหมล่ะ
วิธีการของเราแคล่วคล่อง
พวกคุณเชื่องช้าและยึดระบบราชการ
เราไม่กลัวความตาย พวกคุณกำลังตายเพราะความกลัว
เราพกปืนจริง
พวกคุณพกปืนขนาด .38
เราโจมตี พวกคุณตั้งรับ
พวกคุณพูดว่า "สิทธิมนุษยชน"
เราพูดว่า "ไร้ปรานี"
พวกคุณทำให้เราเป็นดาราทีวี เราทำให้คุณเป็นตัวตลก
คนสลัมช่วยเราเพราะความรักหรือความกลัว แต่พวกเขาเกลียดพวกคุณ
คุณมาจากภูมิภาค ต่างจังหวัด ชาตินิยม ฉ้อฉล
เรามีพวกเชลยมะกันขี้ยา 50 ล้านคน
ปืนของเรามาจากต่างประเทศ จากไอ้พวกมะกัน
เรามีอยู่ทั่วโลก
เราไม่ลืมพวกคุณ พวกคุณคือลูกค้าเรา
คุณลืมเราทันทีที่อาการช็อกของความรุนแรง ที่พวกเราสร้างขึ้นผ่านพ้นไป
(สมาชิกผู้ทรงเกียรติ แห่งสหภาพนักสื่อสารมวลชนเม็กซิกัน)
(แคลิฟอร์เนีย แดนซิ่ง คลับ)
รู้สึกยังไงที่ได้อยู่หน้ากล้องคะ
ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่ครับ
ถ้าผมบอกคุณว่าผมคิดอะไรอยู่ตอนนี้ ผมคงถูกโดนจับเข้าคุกตลอดชีวิต
คุณรู้สึกว่าตัวเอง เป็นอเมริกันหรือเม็กซิกันกว่ากันคะ
สัญชาติของผมคือไม่มีสัญชาติครับ
คุณเข้าใจไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในประเทศของคุณ
ไม่ครับ พูดตามตรง ผมไม่เข้าใจประเทศผม
ที่ผมทำได้ก็คือรักประเทศของผม
เราควรตอบโต้กลุ่มผูกขาดทางธุรกิจ ที่อันตรายที่สุดในโลกอย่างไรครับ
องค์กรผูกขาดของสหรัฐอเมริกา
ถ่ายรูปกับฉันหน่อยได้ไหมคะ
- ขอบคุณค่ะ - ฉันรักงานคุณค่ะ
ฉันก็รักงานคุณ
ขอบคุณ ราตรีสวัสดิ์
ไอ้เวรจอมหยิ่งเอ๊ย
ไม่มีเหล้าแมซเคิลเหรอ
ฉันเห็นเด็กเสิร์ฟกำลังเสิร์ฟอยู่ทางโน้น
พ่อคะ
ลูกรัก
ดีใจที่ได้เจอลูก
เที่ยวบินล่าช้าค่ะ บอสตันหิมะตกไม่หยุด
สบายดีไหม น้องพี่
สรุปว่าทั้งปาร์ตี้นี้จัดเพื่อพ่อเหรอคะ
ดูจะเป็นยังงั้น
เลวร้ายสุดๆ มาค่ะ บรรดาลุงๆ ป้าๆ ของหนูอยู่ทางโน้น
- ทั้งครอบครัวกำลังรอพ่ออยู่ - พวกเขาอยู่ไหน
- ด้านหลังค่ะแม่
พี่เขย
ปาร์ตี้นี้ใครเป็นคนจ่าย นึกว่านักข่าวอย่างนายถังแตกซะอีก
ไม่ว่าพวกเขาจะปฏิบัติกับนายดีหรือแย่ นายก็หาเรื่องบ่นอยู่ดี
- ดื่มซะ ของฟรีทั้งนั้น - ถ้ายังงั้น…
- พี่เข้ม - น้องสาวของพี่
- ฉันปลื้มสารคดีของพี่มาก ปลื้มมากๆ - ดีมากๆ แต่บ่นน่ารำคาญไปหน่อยว่าไหม
แถมยังยาวไปนิด
มันยาวแค่ 90 นาทีเอง ยัยขี้เกียจเอ๊ย
- ดาวเด่นของงาน - ฉันสวยปังเลยใช่ไหมล่ะ
คุณน่าจะเอาฉันไปเล่นหนังเรื่องต่อไปนะ ถึงจะเล่นเป็นตัวประกอบตามมุมก็เถอะ
ยินดีด้วยนะ
นายทำสำเร็จจนได้ เจ้าบ้าเอ๊ย
คิดถึงพวกนายจัง
มันคือปาฏิหาริย์ชัดๆ เพื่อนยาก
ลูกสาวฉันแต่งงาน นายไม่มา พ่อฉันตาย นายก็ไม่มา
แต่พอพวกเขาจัดปาร์ตี้ให้นาย นายดันมา
นายคิดว่าผู้สูงศักดิ์อย่างเขา จะมางานพบปะเฮงซวยของเราเหรอ
ดีใจที่เจอนาย ยินดีด้วย เพื่อนยาก
พวกเขาจิกนายไม่ปล่อยแน่ พวกเขาแฝงตัวมาร้องเรียน ไอ้น้องชาย
ใครจะไปคิดว่านายจะได้รางวัล
จากคนที่นายวิจารณ์เขามาทั้งชีวิต
ใช่ไหมล่ะ
- นายมีอะไรติดจมูกแน่ะ - อะไร
ขี้ติดจมูกจากตอนที่นายเลียก้น คอยประจบไอ้พวกมะกันไง
เอาตรงๆ นะ นายโคตรจะซื่อบื้อ แต่กลับทำพวกเราประหลาดใจ
พอทีเหอะน่า
พูดจริงนะ ฉันชื่นชมนายจริงๆ ไอ้น้องชาย
ขอบใจ ฉันเองก็ชื่นชมนาย
- อย่าได้ดีแล้วลืมตัวละ - ส่วนนายก็หัดทำอะไรให้ได้ดีซะบ้าง
โดนสวนกลับเข้าแล้วไง เขาบอกว่าฉันมันคนขี้แพ้ว่ะพวก
ข้ามชายแดนกลับไปเลียตูดพวกเม็กซิกันอีกสิไป
อย่าไปวุ่นวายกับเขา เดี๋ยวนายก็ได้ขึ้นหน้าหนึ่งหรอก
ดูสิว่าใครมา พาโบล กาลินโด้
พาบลิโต้ วิ่งไปซ่อนเลยไป เพื่อนยาก
นายไม่อยากให้ข่าวคฤหาสน์ชายทะเล ของนายในบาฮาหลุดออกไปหรอก
ฉันไม่สนใจหรอกว่ะเพื่อน
ดื่มให้ซิลเวริโอ
ดื่ม
- ดื่ม - ดื่ม
ขอบุหรี่ตัวสิ
คนพวกนี้ทำผมแทบบ้า
- เห็นไหมว่าคนคนนั้นใคร - ที่ไหน
ตรงโน้นไง นักวิจารณ์ศิลปะ ผมลืมชื่อเขา
ลืมประจำสินะ
ไง ลูอิส
ขอบใจที่มานะ
ขอบใจที่ไม่ได้เชิญฉัน เพื่อนยาก
ลูเซีย สบายดีไหม
สบายดี ลูอิส ดีใจที่คุณมา
- ฉันจะไปเอาแมซเคิล อยากได้อะไรไหม - ไม่ ขอบใจ ผมไม่เอา
แมซเคิลแล้วกัน ขอบใจ
คุณซิลเวริโอ กามาผู้เลื่องลือ
นักสื่อสารมวลชน นักสารคดีหรือศิลปิน
ไอคอนคนดังกำลังมองลงมาที่เรา จากแท่นศักดิ์สิทธิ์ของเขา
พ่อคนสำคัญที่ไม่โผล่ไปตามนัดสัมภาษณ์
ไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าทีมงานรายการทีวีสด ทุ่มเทแรงกายแรงใจลงไปแค่ไหน
ฉันขอโทษ ลูอิส
เพราะสำหรับนาย ทุกคนที่ปาร์ตี้นี้ก็แค่แรงงานทาส
ใช่สินะ พวกเราทุกคน แต่นายคิดผิด
พวกเราที่ไม่ได้วิ่งหางจุกตูดออกไปจากเม็กซิโก พวกเราคือผู้ยอมทรมาน
- ลูอิส ฉันสาบาน… - เทฉันมันไม่พอหรือไง ซิลเวริโอ
ฉันพยายามตามหานายเป็นวันๆ
ทำไมนายไม่มาเจอหน้าฉันวะ
ฉันรู้ ฉันขอโทษ ฉันเสียใจจริงๆ
ทำไม
ลูอิส ฉันขอบใจที่นายเชิญฉันไปรายการนาย แต่ว่า…
แต่ว่าอะไรวะ ไอ้เวร
ฉันก็แค่ทำไม่ได้
- รายการของฉันไม่ดีพอสำหรับนายรึไง - อย่าทำแบบนี้กับฉันสิ ขอร้องละ
นายกับฉันเป็นเพื่อนกัน
ถูกเผงเลยว่ะ
และพอเพื่อนโทรมา นายก็รับสาย
นายพูดความจริง โดยเฉพาะคนอย่างนาย
พ่อคนพูดความจริง พ่อคนช่างคิดเชิงวิพากษ์
ขอทีเหอะว่ะ
มานี่หน่อยน่า
นายดูถูกผลงานฉันต่อสาธารณชนเป็นพันๆ ครั้ง
ลูอิส นายเชิญฉันไปออกรายการทำไม
หมายความว่ายังไงที่ว่า "ทำไม"
ถ้านายเกลียดงานฉันนัก จะเชิญฉันทำไม
ฉันเป็นนักข่าว ไม่ใช่แฟน หรือผู้ติดตามของนาย
นายเป็นเพื่อนฉัน และฉันคิดว่า นายมาเพื่อประกาศให้โลกรู้
แต่ถ้านายจะทำจริงๆ นายก็ควรพูดความจริง ต่อหน้าฉัน ไม่ใช่ต่อสาธารณชน
- นายอยากได้ความจริงเหรอ - ใช่
อยากรู้ว่าฉันคิดยังไงกับสารคดีของนายสินะ
ว่ามาเลย ฉันรับได้
ฉันว่ามันเสแสร้ง ฝันเฟื่องไร้จุดหมาย
ออกแนวเพ้อฝันเพื่อกลบเกลื่อน ฝีมือการเขียนงั้นๆ ของนาย
ฉากเลื่อนลอยไร้เหตุผลผสมปนเปกัน
ครึ่งนึงของหนังทำฉันอยากหัวเราะ ส่วนอีกครึ่งทำฉันเบื่อแทบตาย
มันควรจะลึกซึ้งเชิงอุปมา แต่กลับขาดแรงบันดาลใจเชิงบทกวี
มันรู้สึกเหมือนขโมยมา ก๊อปปี้คนอื่นมา แถมนายยังปกปิดไม่เนียนเสียด้วย
ขำอะไร มันน่าเบื่อ สะเปะสะปะ
ไอ้ฉากที่มีทหารใส่วิกผมบลอนด์ ที่ปราสาทชาปูเทเปค
ไม่เอาน่า
ทีแรกก็ผู้ชายบนรถไฟที่มีปลาตีนเม็กซิโก
แล้วจู่ๆ เขาก็อยู่ในอะพาร์ตเมนต์ กลางทะเลทราย
เพียงเพราะ… เพราะนายปุบปับคิดออกขึ้นมา
ทำไมเป็นที่นั่น แต่ไม่ใช่สนามอัซเตกา
- ทำไมน่ะเหรอ - เพราะชีวิตมันไม่ใช่แบบนั้นไงพวก
มันมีลำดับเหตุการณ์ ลำดับเวลา สาเหตุและผลลัพธ์ที่ตามมา
มันคือหนังกึ่งสารคดี ลูอิส อารมณ์ขันเป็นเรื่องจริงจัง
อารมณ์ขันที่ไม่ตั้งใจเพราะนายแหกกฎทุกข้อ ของการสื่อสารมวลชนที่ดี
ช่างข้อเท็จจริง ความเป็นกลาง ประวัติศาสตร์ ความจริง
นายไม่เลิกหลงตัวเอง
ถึงขนาดเข้าไปอยู่ในหนังซะเอง ไอ้เวร
นายใช้บุคคลในประวัติศศาสตร์เพื่อพูดถึงตัวเอง
นายคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
ตอบมาสิวะ
ว่ามาเลยสิ
ถ้านายอยากเล่าเรื่องชีวิตตัวเอง ก็เล่าไปตรงๆ เลย
เขียนอัตชีวประวัติสิวะ
ช่างมันเหอะ ไม่มีอะไรจะน่าเบื่อหรือซ้ำซาก ไปกว่าชีวิตฉันแล้ว
นายกำลังพยายามจะพูดอะไรวะ
นายพูดถึงชีวิตส่วนตัวของนายหรือจักรวาล
โศกนาฏกรรมส่วนตัวหรือแนวคิดการเมือง
มันคืออะไร บันทึกความทรงจำ ละครตลก หรือ…
ฉันก็ใช่ และไม่ใช่ทั้งหมดน่ะแหละ ลูอิส
พูดซะเหมือนพวกศิลปินติสต์แตก
บางทีมันอาจเป็นแค่บันทึกเหตุการณ์ ของความไม่แน่นอนสารพัด
มันก็เหมาะกับฉันดี
นายต้องบ้าแน่ๆ บันทึกเหตุการณ์ของความไม่แน่นอนเหรอ แม่ง
ลูอิส ฉันไม่สนใจจะพูดถึงชีวิตฉันหรอกนะ
ความทรงจำขาดความจริง จะมีก็แค่ความเชื่อมั่นทางอารมณ์
เอาเถอะ ฉันเหนื่อยจะพูดว่า ฉันคิดอะไรและไม่พูดสิ่งที่ฉันรู้สึก
นายเป็นคนทำข่าว
นายต้องพูดในสิ่งที่นายคิดและคิดในสิ่งที่นายพูด
อย่างน้อยนายก็เคยมีความคิดดีๆ
ความคิดดีๆ จะไปมีประโยชน์อะไร ในโลกที่เรากำลังพลาดโอกาสไป
นายแก่ตัวลงทุกวันๆ เพื่อน ตัวอย่างชัดเจนของวิกฤตวัยกลางคน
ก็อาจใช่
อายุปูนนี้ ชีวิตผ่านไปไวมาก จนเริ่มรู้สึกเหมือนอาการชักกระตุก
ความสับสนอลหม่านของภาพ ความทรงจำ เศษเสี้ยวเล็กๆ
ที่กระจุกรวมกัน
เมืองอัปลักษณ์นี้ช่างแสนงดงามนะ นายว่าไหม
ให้ตายสิวะ พวก
- ขอโทษที่รบกวนครับ - ไม่เป็นไร
ลูอิส วัลดิเวีย ขอเราถ่ายรูปได้ไหมครับ
- แน่นอนครับ - ขอบคุณ
- อยู่ตรงกลางเลยนะคะ - ครับ
เพอร์เฟกต์
หนึ่ง สอง…
ยอดเยี่ยม
ขอบคุณมากค่ะ เราเป็นแฟนพันธุ์แท้รายการคุณค่ะ
ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์
แค่อย่าลืมนะ ซิลเวริโอ
ว่านายมาจากไหน หรือนายเคยเป็นใครมาก่อนที่จะเจอฉัน
หัวเราะอะไรไม่ทราบ ไอ้เบื๊อก
หัวเราะความมั่นหน้าของนายไงวะ
มั่นหน้าหาใครเกิน เหมือนการทำข่าวของนาย
ไหวพริบความเฉียบคมก็แสนคับแคบ
ฝีไม้ลายมือเชิงศิลป์ก็แสนธรรมดา
ฉันหัวเราะให้หัวใจคลั่งรักชาติของนาย ที่มักจะมองอะไรผิวเผิน
ความสำนึกรักท้องถิ่นของนาย
นายก้มหัวรับใช้อุตสาหกรรม ที่มุ่งประจานต่อหน้าประชาชี
และการประชาทัณฑ์ออนไลน์
ปุ่มคลิกปุ่มไลก์ที่บอกเราว่าต้องเชื่ออะไร
เหมืองทองโกยกำไรแห่งใหม่ของบริษัทพวกนั้น
ลูอิส ฉันเป็นในแบบฉันเพราะฉันไปจากนาย ไปจากที่นี่ ไปจากวงการทีวี
แต่ดูนายสิ
หยาบคาย
อาฆาตแค้น แถมยังภูมิอกภูมิใจกับมันเสียอีก
นายมันปลอมว่ะ
แบมือขอไลก์ตามสื่อโซเชียล เดินเบ่งไปทั่วกับสมุนอันธพาลของนาย
กระทบไหล่กับประธานาธิบดี ยกยออุดมการณ์และความงมงายโง่ๆ
นายคือตัวอย่างชัดเจนของนักข่าวทุกวันนี้ ลูอิส
เป็นผู้สร้างความบันเทิง เป็นผู้ชี้นำความคิด
คนแบบนายนี่แหละที่ทำให้เราไม่เห็นความจริง
ไปซะเถอะ ไปเต้น ฉันฟังนายจนเหนื่อยแล้ว
คนแกร่งเขาไม่เต้นกันหรอก
นั่นมันคำพูดของพ่อฉัน และฉันห้ามนายใช้
ไปซะไป ฉันเอือมได้ยินเสียงนาย
บอกแล้วไงว่าฉันเซ็งเสียงนาย
- ไปได้ซะที - คุยกับลูอิสเป็นไงบ้าง
บอกมาสิ
ถูกคอสุดๆ
พูดจริงเหรอ
มาเถอะ ไปเต้นกัน
- ดื่มแมซเคิลกัน - ไปเต้นกันดีกว่า
เถอะนะ
- ไม่ เดี๋ยว - เต้นกันเถอะ
ผมไม่อยากเต้นนี่นา
ผู้ชายเป็นร้อยที่นี่แทบจะฆ่ากันตาย เพราะอยากเต้นกับฉันนะ
โอ้ ชักจะมีอารมณ์อยากเต้นซะแล้วสิ
พ่อคะ
จำเพลงได้ไหม
- เพลงไหน - เพลงนี้ไง
ขอโทษครับทุกท่าน เราจะฉลองกันต่อในอีกสักครู่
ก่อนที่เราจะเชิญแขกผู้มีเกียรติของเราขึ้นมา
เราจะมาฟังคำกล่าวสักนิด
จากท่านรัฐมนตรีมหาดไทยที่เคารพกันก่อน
คุณซินิเอสโตร คิโนเนส
ขอเสียงปรบมือต้อนรับเขาด้วยครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
งานฉลองครั้งนี้จะจบลงด้วยการมอบรางวัล
รางวัลที่นำมาซึ่งความภาคภูมิใจ ซึ่งนับเป็นครั้งแรก
ที่รางวัลนี้จะมอบแก่นักข่าวชาวเม็กซิกัน
หรือชาวลาตินอเมริกา
แขกผู้มีเกียรติคนสำคัญของเราอยู่ไหน
ขึ้นมากล่าวอะไรสักหน่อยสิ
- พ่อคะ พ่อจะไปไหน - เขาอยู่ไหน
เดี๋ยวเขาก็มาแล้วครับ
ดูเหมือนเขาหายตัวไปนะ
มาช่วยกันตะโกนชื่อเขากันเถอะครับ
ผมกล่าวในส่วนของผมแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาซิลเวริโอ
(ห้องน้ำชาย)
นี่มันอะไรกัน
เป็นไปไม่ได้
เจ้าลูกชายตัวน้อยของฉันผมหงอกซะแล้ว
ผมเกือบจะอายุเท่าพ่อแล้วนะครับ
แกเป็นตาแก่แล้วสินะตอนนี้
วัยชรามาโดยไม่เตือนล่วงหน้า
แล้วมันก็กลายเป็นงานเต็มเวลา
เดิน กิน เข้าห้องน้ำ… ทุกอย่างเป็นปัญหาไปหมด
ไม่มีใครเคยบอกฉันมาก่อน
ไม่มีใครเคยเตือนแกเรื่องความแก่
ผมดีใจนะที่พ่อมา
ฉันจะพลาดปาร์ตี้ของลูกชายฉันได้ยังไง
ขอโทษที่แม่ของแกมาไม่ได้
ความคิดที่ว่าฉันจะไม่มีวันได้อยู่กับเธออีก มันยากเกินจะรับไหว
แต่บางครั้งฉันไปเยี่ยมเธอในห้องและดึงขาเธอ
ไอ้ลูกชาย…
ฉันเสียใจที่ฉันไม่เคยบอกแก
ว่าฉันภูมิใจในตัวแกแค่ไหน
พ่อเคยบอกครับ
บอกในแบบของพ่อ บอกโดยไม่ต้องพูด
สุดท้ายผมก็เข้าใจมันครับ
พ่อเป็นพ่อที่สุดยอดมาก
ฉันสูญเสียทุกอย่างที่มี
ฉันเลยเป็นมากกว่านั้นไม่ได้
เป็นพ่อ และบางครั้งก็เป็นสามี
แต่ฉันละอายใจเสมอ
ละอายในสิ่งที่ฉันน่าจะเป็นได้แต่กลับไม่ได้เป็น
แต่แก แกเปี่ยมประสบการณ์ชีวิต
แกประสบความสำเร็จสูง
และแกก็ยังเป็นไอ้ขี้แพ้อีกด้วย
ฉันบอกเลย ฉันกับแม่แกไม่เคยคิดเลยว่า แกจะมาไกลขนาดนี้
ผมรู้
ผมก็ไม่เคยคิด
รู้ไหมครับ บางครั้งผมก็ละอายใจในสิ่งที่ผมเป็น
และสิ่งที่ผมน่าจะเป็น
แกไม่เป็นไรแน่นะ
มันจะช่วยให้ผมรู้ว่าแต่ก่อนพ่อรู้สึกยังไงกับผม
ถ้าผมได้ยินมัน
ได้รู้ว่าพ่อเข้าใจผม
ฉันทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว
เราทำเต็มที่ที่สุดเสมอ
แต่มันไม่เคยพอ
ความสำเร็จคือความล้มเหลวมหันต์ของผม
ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ คามิล่ากับโลเรนโซ่ในสิ่งที่พ่อเคยให้เรา
ไม่เอาน่า ร่าเริงหน่อยสิ
นี่งานปาร์ตี้นะ
โรคซึมเศร้าเป็นโรคของพวกชนชั้นกลาง ผลลัพธ์ของการอยู่ว่างมากไป
เราไม่มีเวลามานั่งทุกข์โศก
ผมเห็นพ่อทุกวัน
ผมรู้สึกเสมอว่าพ่ออยู่ใกล้ผม เพราะผมทำใจปล่อยวางเรื่องพ่อได้
ผมคิดถึงมือใหญ่ๆ ของพ่อ กลิ่นสะอาดๆ ของพ่อ
ผมคิดถึงที่เราคุยกัน
พ่อดึงเอาส่วนที่ดีที่สุดของผมออกมาเสมอ
พ่ออยู่ที่นี่กับแกเสมอ ไอ้ลูกชาย ทุกเวลาที่แกต้องการ
ผมยังทำใจเรื่องมาเทโอไม่ได้ครับ
ในที่สุดแกก็จะรู้เองว่าต้องทำยังไง
ชีวิตมันก็แค่ชุดเหตุการณ์งี่เง่าไร้ความหมาย
แกต้องยอมจำนนต่อมัน
กำหมัดให้แน่น
เชิดหน้าสู้เข้าไว้
เรามาดื่มให้ลืมความละอายใจ และดื่มฉลองความสำเร็จของแกกัน
- ดื่ม - ดื่ม
จำที่พ่อบอกแกมาเสมอได้ไหม
- ลองจิบความสำเร็จ - ลองจิบความสำเร็จ
กลั้วปากไปมาแล้วบ้วนมันทิ้งซะ
ไม่งั้นมันจะกลายเป็นยาพิษทำร้ายแก
นั่นใครน่ะ
หวัดดีครับแม่
แปลกใจซะจริงๆ
ไม่ยักรู้ว่าแกจะมา
ครับ ผมโทรหาแม่เมื่อวาน เราคุยกันสักพักไงครับ
ผมยังบอกว่าวันนี้ผมจะมาหา
แกคุยกับพี่ชายและพวกน้องสาวแกรึยัง
ผมเจอพวกเขาที่งานปาร์ตี้
ปาร์ตี้เหรอ
บรรดานักสื่อสารมวลชนเม็กซิกัน จัดงานเชิดชูเกียรติให้ผม
ผมกะจะชวนแม่ แต่มาคิดว่า…
ฉันนึกว่าแกจะพาหลานๆ มาด้วย
คามิล่ากับมาเทโอเป็นยังไงบ้าง
โลเรนโซ่ครับ
คามิล่ากับโลเรนโซ่
ฉันพูดอะไรไปเหรอ
แม่พูดว่ามาเทโอ
เป็นไปไม่ได้
มาเทโอลูกแกเกิดมาแล้วก็ตายเลย
เขาไม่ได้เกิดมาแล้วก็ตายเลยครับ แม่
เขามีชีวิตอยู่หนึ่งวัน ตั้ง 30 ชั่วโมง
นั่นไม่เรียกว่ามีชีวิตหรอกนะ
เหมือนที่แม่เป็นอยู่ ก็ไม่เรียกว่ามีชีวิต
แม่ควรจะตายได้แล้ว
แม่ครับ แม่เอาแต่พูดแบบนี้มาสิบปีแล้วนะ
ทุกคนไม่อยู่แล้ว และแม่ยังอยู่ที่นี่นะครับ
เมื่อวานแม่ทำอะไรครับ
เราไปดูหนังกันมา
กับป้าเอลวิร่าและเพื่อนๆ เธอ จากบ้านพักคนชราเหรอครับ
ใช่
แล้วไงต่อ
มีแต่พวกคนแก่ๆ
น่าเบื่อจะตายชัก
แม่คาดหวังอะไรล่ะครับ
คนแก่ๆ อย่างแม่
อายุเท่าแม่
เกิดเรื่องประหลาดขึ้นด้วยนะ
อะไรครับ
แม่ไปเข้าห้องน้ำที่โรงหนัง…
แกต้องไม่เชื่อแน่ๆ
เตียงของแม่อยู่ในนั้น
มีคนเอาห้องนอนแม่ไปไว้ในนั้น
- แม่คงฝันไปน่ะครับ - ไม่ใช่นะลูก
มีคนยกบ้านของแม่ไปไว้ที่โรงหนัง
โน่นไง… ข้างนอกนั่น
แม่แค่อยากดูว่าหนังจะจบยังไง
เราอยู่ที่บ้านของแม่นะครับ
มาเถอะครับ ไปดูนอกชานบ้านกัน
เห็นไม้พุ่มบานไหมครับ
นี่ชานบ้านของแม่ไง นี่คือบ้านของแม่
กับซูซาน่าเป็นยังไงบ้างครับ
โอ๊ย ลูกเอ๊ย
ยัยคนรับใช้คนนี้ปล้นแม่
เธอไม่ใช่คนรับใช้ เธอเป็นพยาบาลของแม่
คนพวกนี้เหมือนกันหมดน่ะแหละ
ซูซาน่ามีการศึกษา เธอเป็นมืออาชีพ ทำไมแม่ต้องดูถูกเธอล่ะครับ
สองสามวันก่อน พ่อแกเอากำไลมาให้แม่
กำไลที่เคยเป็นของย่าแก
ตอนนี้แม่หามันไม่เจอซะแล้ว
พ่อตายไปเมื่อแปดปีก่อนไงครับ
ไม่นะ เขายังไม่ตาย
พ่อตายแล้วครับแม่
พูดอะไรของแก
แม่เห็นพ่อแกวันคริสต์มาสที่บ้านพี่ชายแก
เขาไม่ยอมคุยกับแม่
เขาคงจะโกรธหรืออาจมากับผู้หญิงคนอื่น
เขาแวะมาเยี่ยมแม่เป็นครั้งคราว
ตอนแม่นอนคว่ำ เขาก็มาดึงขาแม่
แล้วเขาก็ร้องเพลงกล่อมแม่
เพลงอะไรครับ
แม่จำไม่ได้
คือมัน…
ครั้งแรกที่แม่ร่วมรักกับพ่อแก เราฟังเพลงนั้นด้วยกัน
จากนั้น… เขาก็จะผิวปากเพลงนั้นให้แกฟัง ตอนที่แกยังอยู่ในท้องแม่
และตอนที่แกยังเด็ก
และร้องโวยวายอาละวาด
เขาก็จะผิวปากเพลงนั้นให้แกฟัง และแกก็จะสงบลง
เหรอครับ ผมจำไม่ได้
ผมจำอะไรในวัยเด็กไม่ได้เลยครับ
ใครเป็นคนร้องครับ
คนร้องคืออะกุสติน ลาร่าหรือ… เปเรซ พราโด้
ไม่คุ้นเลยครับ
แกก็พูดไป แกจะทำแม่บ้าตายเอานะ
ขอโทษครับ
แต่ช่วยนึกเพลงให้ออกหน่อยนะครับแม่
ว่าใครร้อง
ผู้ชายเห็นแก่ตัวเอามันไปกับเขา
ขอโทษครับ
สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ
เรามีไส้ผ้าขี้ริ้ว ไส้เนื้อผสม…
ขอเป็นไส้ลิ้นวัวสองชิ้นครับ
ขอแป๊บนะครับ
- ใส่ทุกอย่างไหม - ครับ ทุกอย่าง
- คุณไม่เป็นไรนะ - ค่ะ
- ต้องการให้ช่วยไหมครับ - ไม่
- ให้ผม… - อย่าแตะต้องตัวฉัน
เธอเป็นอะไรของเธอ
- ผมไม่รู้ - เธอตายรึยัง
ฉันยังไม่ตาย
ฉันหายตัวไป
- แต่คุณก็อยู่ตรงนี้นี่ไงครับ - ช่างเธอเถอะ พวกเขาทำแบบนี้ตลอด
พวกเขาหายตัวไป แต่ก็ยังไม่วายสร้างปัญหาคนอื่น
กลับมาก็ไม่กลับ จะตายก็ไม่ตาย
คุณผู้หญิง เกิดอะไรขึ้นครับ บอกผมสิ
บอกไม่ได้
พวกเขาอยู่โดยไม่อยู่
พวกเขาเอาแต่บ่นไม่หยุดน่ะพวก
บอกผมเถอะว่าเป็นอะไรไป
เชื่อฉันสิ ไม่รู้จะดีกว่า
มาร์ติน
ตำรวจ
ความคิดกลืนกินทวยเทพ
ทวยเทพพลันเปลี่ยนเป็นความคิด
กระเพาะปัสสาวะเต็มไปด้วยน้ำดี
กระเพาะปัสสาวะแตก
เทวรูปบูชาระเบิดมลาย
การเน่าสลายแห่งทวยเทพ
ฝูงแมลงวัน
สถานศักดิ์สิทธิ์คือกองมูลสัตว์
กองมูลสัตว์เพาะไม้ให้งอกงาม
ความคิดติดอาวุธแตกหน่อ สักการะบูชาแด่จิตในอุดมการณ์
ตรรกศาสตร์ที่แหลมคม
ทวยเทพผู้เสวยมนุษย์
ความคิดที่โง่เง่า เช่น ทวยเทพ
หมาบ้าตัวเมีย หมาที่รักกองอ้วกของมันเอง
เราขุดหาความโกรธแค้น
อัฒจันทร์ของพระอาทิตย์สืบพันธุ์คือกองมูลสัตว์
ประเทศที่ตายแล้วที่พวกเรายังไม่ตาย
คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ที่ขโมยความคิดของอ็อกตาวิโอ ปาซ
คำพูดของเขายังคงอยู่ เพราะผมยังมีตัวตนอยู่ คุณซิลเวริโอ
อย่าพูดตลกน่า เฮอร์นาน คอร์เตซ
คุณมันก็แค่อันธพาล
คนชั่วช้าที่ใช้มีดพร้าหลับหูหลับตาฟันทะลวงป่าทึบ
- ไม่มีหนังสือสักเล่มอยู่ในตัวคุณ - คุณไม่รู้จักผม
ไม่มีใครรู้จักผม
ถ้าความละอายแก่ใจของคุณมากพอกับ ความพินาศที่ชัยชนะของคุณสร้างขึ้น
บางทีคุณอาจจะถ่อมตนกว่านี้
มีไฟแช็กไหม
ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
ผู้คนเอาแต่โทษผมมาตลอด 500 ปี โดยที่ไม่เข้าใจอะไรเลย
- คุณไม่รู้เหรอว่าคุณนั่งอยู่ที่ไหน - คุณล่ะ มองรอบๆ สิ
เมืองที่งามที่สุดที่ผมเคยเห็นมา เมืองที่มีคนพื้นเมืองสามแสนคนอาศัยอยู่
- ไม่ใช่คนพื้นเมือง - งั้นก็คนอเมริกัน
- ยังไม่ใช่ - งั้นก็ช่าง
ชาวสเปน 400 ชีวิตกับคนขี่ม้า 16 คน และดินปืนนิดหน่อยจะล่มสลายอาณาจักรได้ยังไง
- คนพื้นเมืองพวกนั้น… - ไม่ใช่คนพื้นเมือง
มนุษย์กินคน อะไรก็ช่าง พวกมันกินกันเองเหมือนคนป่าเถื่อน
พวกมันเกลียดขี้หน้ากันเอง
และพวกเขาต่างจงชังเจ้าผู้ปกครอง
ที่หัวมุมตรงนั้น ผมเจอจักรพรรดิม็อกเตซูม่า
- คนดี - ไม่
หัวมุมตรงนั้นคือที่ที่เราค้นพบยุโรป
เราแค่พยายามช่วยพวกคุณ เรามอบเทพเจ้าและภาษาของเราให้คุณไป
และโรคฝีดาษและโรคหัด และความหวาดเกรงนรก
และโรคหนองใน
และกองทัพของคุณ และลัทธิคณาธิปไตย กับคริสตจักรคาทอลิกของคุณ
และ 300 ปีของบรรดาผู้สำเร็จราชการ แสนอัปลักษณ์เกินจะจินตนาการได้
ดูเทพเจ้าเซนเทตล์ของเราสิ
ชาวสเปนฝังเทพเจ้าของเรา และพาเทพองค์ใหม่มา เลือดยังชุ่มโชกอยู่เลย
ทั้งถูกทรมานและถูกตรึงกางเขน
อย่าทำตัวงี่เง่าไปหน่อยน่า คอร์เตซ
คุณเป็นแค่ชาวต่างชาติมีพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
สงครามจะชนะง่ายเมื่อศัตรู ซึ่งก็คือประชาชนของเราหักหลังและโจมตีกันเอง
ผมไม่เคยต้องการสงคราม
ผมตกหลุมรักดินแดนนี้และประชาชนที่นี่
คำหวานจากปากของฆาตกร
ฆาตกรงั้นเหรอ
ผมเป็นคนวางรากฐานให้โลกใหม่
ลูกๆ ของผมเป็นชาวเม็กซิกันคนแรกๆ ผมจึงเป็นพ่อคุณ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตาม
ผมใช้ชีวิตเยี่ยงคนเม็กซิกัน และตายเยี่ยงคนเม็กซิกันกว่าใครๆ
ขอโทษที่ต้องพูดนะ แต่ผู้คนทั้งในเม็กซิโกและสเปนเกลียดคุณพอๆ กัน
ไม่มีรูปปั้นอนุสรณ์รำลึกถึงคุณสักแห่ง
บางครั้งเราคิดว่าเรามาจากหลากหลายที่
แต่ความจริงแล้ว เราไม่ได้มาจากไหนเลย
บางทีความเกลียดชัง คือชะตากรรมของยอดบุรุษทุกคน
และเลิกตีโพยตีพายเป็นเด็กซะที ซิลเวริโอ
จะหัวร้อนไปทำไม
คุณไม่ใช่อินเดียนแดง ไม่ใช่ลูกผสม ไม่ใช่พันทาง
ดูคุณสิ คุณดูเป็นคนครีโอลและเป็นลูกครึ่ง ชาวยุโรปอินเดียนแดงมากกว่าลูกผมซะอีก
พวกคุณไม่อยากเป็นอินเดียนแดงหรือสเปน
พวกคุณยินดีประณามตัวเองว่าเป็นลูกนอกสมรส
ที่อยู่ร่วมกันในดินแดนแห่งความไม่แน่นอน
ให้ตายเหอะ
ปิดไอ้นั่นซะ นายจะทำฉันตาบอดนะ
มีอะไร
- บุหรี่ของเขาทำผมไหม้ไปหมดแล้ว - อย่าขยับ
อย่าเพิ่งขยับ
หยุดขยับก่อน อยู่นิ่งๆ เราจะถ่ายกันอีกเทค
คัต มาร์ติน
มาร์ติน อย่าให้พวกเขาขยับ ให้ตายสิวะ
ว่าไงพวก
- ห้านาที - เดี๋ยว
ตัวแสดงบทคนตายและคนหายประจำที่
มาร์ติน เราจะถ่ายกันอีกเทค ทุกคนอยู่นิ่งๆ
แม่งเอ๊ย
ฉันไหวอยู่ เปล่า ฉันถ่ายหนังอยู่กับผู้กำกับจอมอวดดี
เป็นหนังเกี่ยวกับเฮอร์นาน คอร์เตซ หรืออะไรสักอย่าง
ขึ้นไปเลย เปลาโย่ ขึ้นไปเลย
บ้านโคตรแจ่มเลยว่ะพวก
พาโบล กาลินโด้คิดค่าเช่านายเท่าไหร่
เขาแค่ให้ฉันยืมไม่กี่วัน
คนรวยไม่ทำอะไรฟรีๆ หรอกนะ
พวกเขาถึงได้รวยไงละ
นี่สุดยอดไปเลย
ระวังนะ นายต้องควักเงินจ่าย ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแน่ๆ
ฮอร์เดนเชียกับหนูจะไปเอาของใช้ชายหาดที่คลับ
- กำลังไป ให้โลเรนโซ่ไปช่วยสิ - โลเรนโซ่งีบอยู่ค่ะ
ไม่สิ ไว้ค่อยงีบทีหลังก็ได้
ชีวิตดี๊ดีเมื่อมีเพื่อนรวย น้องชาย
ฉันจะไปชายหาดก่อนที่นายจะทำฉันหงุดหงิด
แค่อย่าขโมยของบนโต๊ะอาหารก็พอ
- ขโมยเฉพาะเงินแท้ - หรือไวน์ชั้นดี
อรุณสวัสดิ์ครับ เชิญครับ
พ่อคะ มานี่สิ
- ว่ายังไง - ผู้ชายคนนี้ไม่ยอมให้ฮอร์เดนเชียเข้ามา
ทำไม มีปัญหาอะไร
- คนรับใช้เข้าไม่ได้ครับ - เธอเป็นครอบครัวเรา
เป็นกฎของที่นี่น่ะครับ
ยกเว้นให้หน่อยไม่ได้เหรอ
เราเป็นแขกของพาโบล กาลินโด้ เราพักที่บ้านเขา
ประทานโทษครับ แต่เจ้าของบ้านทุกคนตกลงทำตามกฎ
คนรับใช้ไม่สามารถใช้สิ่งอำนวยความสะดวกได้
จะเดินบนชายหาดก็ไม่ได้เหรอ
ผมเสียใจครับ คุณผู้หญิง
ใครเป็นหัวหน้านาย
วันนี้เขาลาหยุดครับ
- ฮอร์เดนเชีย กลับบ้าน… - ไม่ ถ้าฮอร์เดนเชียเข้าไม่ได้ คนอื่นก็ไม่ต้อง
- มันเป็นกฎระเบียบของที่นี่ - พ่อต้องทำอะไรสักอย่างสิคะ อย่างน้อย…
มันเป็นกฎระเบียบของที่นี่
- พ่อจะโทรหาพาโบล และ… - ไม่ต้องวุ่นวายหรอกค่ะคุณ
คนรวยพวกนั้นเป็นคนตั้งกฎ
ไปจากที่นี่กันเถอะ
เก็บหาดไว้เดินกันเองเหอะ
- เป็นทางการแล้ว - อะไร
แอมะซอนเพิ่งซื้อรัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย
- ตอนนี้หาดนี้ตกเป็นของพวกมะกันแล้ว - สุดยอด
ให้พวกนั้นซื้อทั้งเม็กซิโกไปเลย น่าจะดีกับเราซะกว่า
ไม่ยักรู้ว่าคนในครอบครัวฉันไม่รักชาติเอาซะเลย
ลองนึกดูสิว่ามันจะเป็นยังไง…
- อะไรคะ - ลูกดูหิวนะ
ผลไม้รสชาติเหมือนผลไม้ที่นี่
ลูกเป็นยังไงบ้าง
ก็ดีค่ะ
แม่อยากไปเที่ยวชายหาด แม่ว่ามันไกลเกิน
- แม่อยากไปที่นั่นก่อนพระอาทิตย์ตก - อีกเดี๋ยวเราก็ไป
แต่บอกพ่อสิ อะไรๆ เป็นยังไงบ้าง
- "อะไรๆ" เหรอคะ - ทุกอย่างในบอสตันเป็นไงบ้าง
- ยังคบกับมาร์คอยู่ไหม - ค่ะ
เสียงฟังดูไม่น่าเชื่อเท่าไหร่
ไม่ใช่ยังงั้นค่ะ
ทุกอย่างกับมาร์คก็ไปได้สวย
ไม่ทุกอย่าง คือก็ไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ว่า…
หนูไม่ได้นึกถึงเขาเลยจนพ่อพูดชื่อเขาขึ้นมา
แล้วยังไงล่ะ
ไม่รู้สิคะ
อยู่ที่นี่แล้วรู้สึกแปลกๆ
ที่ไหน ที่ชายหาดเหรอ
ในเม็กซิโก
พ่อไม่เข้าใจ
พ่อเข้าใจอยู่แล้ว
ทำไมล่ะ ลูกพี่ลูกน้องของลูกก็อยู่ที่นี่ พวกป้าๆ ลุงๆ…
- ถูกเผงเลยค่ะ - ถูกเผงยังไง
ก็กับทุกอย่างที่มันไม่เคยเป็น และการได้เจอพวกเขาทำให้หนูนึกถึงสิ่งนั้น
ทุกอย่างที่มันไม่เคยเป็น
ใช่ รวมถึงมาเทโอ
มาเทโอไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ในบาร์โดค่ะพ่อ บางครั้งหนูรู้สึกเหมือนเราทุกคนอยู่กับเขา
คามิล่า ครอบครัวลูกจะอยู่ที่นี่เสมอ บ้านของลูกอยู่ที่นี่ ปู่ย่าตายาย…
พ่อคะ พอทีเถอะ หนูไม่เป็นไร หนูแค่เศร้า
และมันโอเคค่ะ บางครั้งรู้สึกเศร้ามันก็ดีกับเรา
แต่พ่ออยากแก้ไขสิ่งต่างๆ เสมอ ยกเหตุผลสารพัด
ของบางอย่างมันก็เป็นอย่างที่มันเป็น
สัญญาเช่าของหนูหมดเดือนหน้า
- หนูกำลังคิดว่าจะกลับมาเม็กซิโก - ทำไม
มาอยู่ที่นี่ไงคะ
แล้วงานของลูกในบอสตันล่ะ
งานน่ะไม่เป็นไร แต่อยู่ที่นั่นหนูคงไม่โตอีกแน่ๆ
หนูเบื่อกินสลัด ในถาดพลาสติกคนเดียวที่โต๊ะทำงาน
แล้วลูกจะทำอะไรในเม็กซิโก
ไม่รู้สิคะ
พ่อก็อยากให้กลับมา แต่ลูกต้องระมัดระวังตัวให้เคยชินกว่านี้
เพื่อนๆ หนูอยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นเคยเป็นอะไรนี่
เพราะพวกเขาอยู่ในชุมชนรั้วรอบขอบชิด ที่มียามเฝ้าตลอดน่ะสิ
จะไปไหนก็มีคนขับรถคอยรับส่ง
ลูกจะเอาแบบนั้นใช่ไหม พ่อไม่เอาด้วยนะ
อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ใน โลกความจริงจอมปลอมแบบเรา
โลกความจริงจอมปลอมที่ลูกเดินเล่นตอนกลางคืน หรือใช้ระบบขนส่งสาธารณะได้
แล้วพ่อเคยใช้ขนส่งสาธารณะเหรอคะ
- พ่อใช้สิ - ไม่อยากจะเชื่อ
สถานีรถไฟแซนตามอนิกาอยู่ไหนคะ
ระหว่างถนนโอเชี่ยนกับย่านเวนิส
ผิดค่ะ
ตั๋วราคาเท่าไหร่
- พ่อไม่รู้ - ก็แหงอยู่แล้ว
เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะคะพ่อ
เรามีอิสระที่จะเลือกว่าจะใช้ชีวิตที่ไหน
ตกลงไหมคะ
คามิล่า ลูกรู้ว่าพ่ออยู่ที่นี่เพื่อลูกเสมอ ไม่ว่าลูกจะต้องการอะไร
แต่ลูกจะขอให้พ่อไม่ต้องการสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อลูกไม่ได้หรอกนะ
เร็วเถอะค่ะ ชักจะสายแล้ว
บางครั้งสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพ่อ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา
รีบไปก่อนที่แม่จะดุเถอะค่ะ
เป็นยังไงบ้างครับ
ก็ดี ก็ไปได้ดี
นี่ บอกพ่อสิว่าอยากเชิญโจนกับสตีเฟ่นไหม
พ่อครับ…
จำปาโก้ได้ไหม
ใคร
ปาโก้ กิวโด้และเออร์เนสโต้
- ปลาตีนเม็กซิโกของผม ตอนเราอยู่เม็กซิโก - ใช่ จำได้
คือตอนที่ผมยังเด็กและเราย้ายไปแอลเอ ผมก็พาพวกมันไปกับเราด้วย
เพราะผมจากเพื่อนทุกคนของผมในเม็กซิโก
ผมเลยตัดสินใจซ่อนปาโก้ กิวโด้และเออร์เนสโต้ไว้ในกระเป๋าเดินทาง
ใส่ในถุงพลาสติกใส่น้ำ
ผมไม่ได้บอกใครเลย
และพอเราไปถึงบ้านใหม่
ผมเปิดกระเป๋าเดินทางเป็นอย่างแรก
มันเปียกโชกไปหมดและถุงพลาสติกเปิดออก
และเพื่อนๆ ผมหายไปในกองเสื้อผ้า
และพวกมันไม่ขยับเขยื้อน ผมเลยตัดสินใจโยนพวกมันลงโถส้วม
เพื่อดูว่าพวกมันจะว่ายได้ไหม
และพวกมันก็จม
ผมเลยรู้ว่าพวกมันตายแล้ว ผมซ่อนพวกมันในกล่องรองเท้าใต้เตียงผม
ผ่านไปสองสามวัน มันเริ่มส่งกลิ่นเน่า ผมเลยเอาไปใส่ช่องแช่แข็ง
และใช่ครับ ผมจำได้ ว่าแม่ทำเมนูปลาสักอย่างสำหรับมื้อค่ำ
และผมไม่อยากแม้แต่จะแตะต้องอาหาร เพราะผมสติแตกสุดๆ
เพราะเชื่อว่าเรากำลังกินเพื่อนซี้ของผม
เป็นอะไรเหรอครับ
พ่อไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย ทำไมแกไม่บอกพ่อ
ผมคิดว่าพ่อไม่อยู่แล้ว
พ่ออยู่ในโมร็อกโก กำลังทำบางอย่างอยู่
หรือพ่ออาจอยู่บ้าน
ไม่รู้สิครับ
ไม่สำคัญหรอก
หากท่านพบระเบิดวางอยู่ในบริเวณสนามบิน
โปรดนำมาส่งที่บูธประชาสัมพันธ์ที่ใกล้ที่สุด
ขอขอบคุณที่พิจารณา
กรุณาอย่าเลี้ยวซ้าย
สวัสดีครับผม
ช่วยถอดแว่นด้วยครับ
- ขอทราบจุดประสงค์การเดินทางครับ - เราอาศัยอยู่ที่นี่
ไม่ คุณไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่
ลายนิ้วมือ
อ๋อครับ เราอาศัยอยู่ที่นี่
ผมเป็นนักข่าวและที่นี่คือบ้านผม
ที่นี่ไม่ใช่บ้านคุณครับ
คุณมีวีซ่าโอวัน มองกล้องด้วยครับ
ครับ ผมมีวีซ่าโอวัน เพราะผมทำงานและเสียภาษีที่นี่
- ผมเลยคิดว่าผมเรียกที่นี่ว่าบ้านได้ - ลายนิ้วมือ
ไม่ครับ คุณเรียกที่นี่ว่าเป็นบ้านคุณไม่ได้
ถ้าคุณมองหน้าผมดีๆ คุณอาจจำผมได้…
เราพูดภาษาอังกฤษครับ
พอเถอะครับพ่อ
คุณชื่ออะไร
- อะไรนะครับ - ชื่อคุณ
พ่อ พอเถอะ
- เอาแขนคุณออกไปด้วยครับ - ผมอยากคุยกับหัวหน้าคุณ
คงไม่จำเป็นหรอกครับ
อ๋อ "คงไม่จำเป็น" สินะ
คุณไปได้แล้ว
คนต่อไป
ไอ้เวร มาเถอะ
ไปกันเถอะ
(ขอต้อนรับสู่สหรัฐอเมริกา)
ขอโทษนะครับ
- คุณเป็นหัวหน้าใช่ไหม - ใช่ค่ะ
เจ้าหน้าที่คนนั้นหยาบคายกับผมมาก
ผมอาศัยอยู่ที่นี่มา 15 ปี
และเขาบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์เรียกที่นี่ว่าบ้าน
มันน่าโมโหมากๆ
- ขอทราบสถานะวีซ่าของคุณได้ไหมคะ - ผมมีวีซ่าโอวัน
งั้นก็ใช่ค่ะ คุณเรียกที่นี่ว่าเป็นบ้านคุณได้
ถ้าเขาทำงานเป็นตัวแทนประเทศ คุณก็ควรทำอะไรสักอย่างสิ
มันน่าขายหน้าสิ้นดี
ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉันจะจัดการให้
ไอ้เวรนั่นควรขอโทษ
- ผู้ชายคนนี้โกรธมาก เขาว่านายไปด้อยค่าเขา - ผมไม่ได้ทำอะไรดูหมิ่นเขานะครับ
- เขาก้าวร้าวเอง - ไม่ ผมต้องการให้เขาขอโทษเรา
- คุณคะ ฉันจะจัดการเองค่ะ - ไม่ ผมต้องการคำขอโทษ
เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ ช่างเถอะ
ไม่ ผมต้องการให้ชายคนนี้ พูดว่าที่นี่คือบ้านของเรา
- ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณครับ - นายว่าไงนะ
- มันคือกฎระเบียบของที่นี่ - กฎอะไร
คนคนนี้มีวีซ่าโอวันและครอบครัวเขามีวีซ่าโอทรี
พวกเขามีสิทธิ์จะเรียกที่นี่ว่าบ้าน
- ได้ยินรึยัง - กล่าวขอโทษพวกเขาด้วย
ไม่ครับ ที่นี่ไม่ใช่บ้านพวกเขา พวกเขาไม่ใช่อเมริกัน
คุณล่ะเป็นอะไร คนเม็กซิกัน คนจีน หรือคนสวีเดน
- คุณคะ - ผมโตที่นี่ ผมเรียนที่นี่
- ที่นี่คือบ้านเรา จะว่ายังไงก็ช่าง - ช่วยควบคุมลูกชายคุณด้วยครับ
ผมไม่ใจเย็นหรอก
เขาควรหุบปากและให้เกียรติกันบ้าง
ผมเบื่อเรื่องเฮงซวยนี่ ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กอยู่ในประเทศนี้
โอเค ถ้าคุณอยากเรียกที่นี่ว่าบ้าน ก็ตามใจ
- เฮ้ย มองตาเราสิ - คุณพูดกับเขาแบบนั้นไม่ได้นะคะ
คุณพูดภาษาสเปนใช่ไหม คุณดูเหมือนคนเม็กซิกันกว่าฉันซะอีก
ไม่เข้าใจคุณครับ
กลัวพวกเขาจะรู้หรือไงว่าคุณเป็นคนเม็กซิกัน
ผมเป็นคนอเมริกัน
อเมริกาคือทวีป ไอ้เบื๊อก เราต่างเป็นคนอเมริกันทั้งนั้น
พวกเขาขโมยชื่อเราด้วยซ้ำ
- เขาเข้าใจทุกอย่าง - เขายังไม่ขอโทษเลย
- ขอโทษมาซะเถอะ - พูดสิว่านายขอโทษ
- พูดสิว่านายขอโทษ
- อย่าแตะต้องตัวผม
- ไม่เอาน่า - อย่าแตะต้องตัวผม
พูดสิ
พูดสิว่านายขอโทษ พูดสิ
โลเรนโซ่
- บ้านครอบครัวคุณสวยมากจริงๆ - ขอบคุณครับ
โอ้ ยินดีมากครับ ขอบคุณ ขอให้โชคดีครับ
โลเรนโซ่ ยกกระเป๋าเดินทางนายด้วย
รู้น่า เดี๋ยวฉันทำเอง
ผมจะไปเดินเล่นซะหน่อย ยังปวดหัวอยู่เลย
มานี่สิ มานอนพักสักหน่อย
เผื่อคุณจะเลิกทำหน้าหงุดหงิด อย่างกับวอลรัสแก่ๆ ได้
คุณจะไปงานมอบรางวัลพรุ่งนี้ ด้วยสีหน้าแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ
พวกเขาจะทำให้คุณเชื่อว่า พระเยซูคริสต์เป็นคนขาว
มันคือคำโกหก
พระเยซูไม่ใช่คนผิวขาว พระเยซูเป็นคนผิวน้ำตาล
และอันที่จริง ถ้าจะพูดตามตรง เขาเป็นชาวปาเลสไตน์
โทษทีครับ ขอโทษทีครับคุณ
ขอต้อนรับสู่ขบวนรถเมโทรเอ็กซ์โปไลน์
สถานีปลายทางของรถไฟขบวนนี้คือ
สถานีดาวน์ทาวน์แซนตามอนิกา
สถานีต่อไปคือเอ็กซ์โปพาร์ค/ยูเอสซี
ไม่นะ อย่าไปจับพวกมัน
อย่ายุ่งกับผมน่า ยาย
กรุณาอย่ายืนขวางประตู ประตูกำลังจะปิด
กำลังเข้าจอดที่ถนนสายที่เจ็ด/เมโทรเซ็นเตอร์ ในดาวน์ทาวน์แอลเอ
รถไฟขบวนนี้แล่นมาไกล
โปรดตรวจสอบ…
บ้าเอ๊ย
คุณคะ…
โปรดตรวจสอบว่าสัมภาระของคุณครบถ้วน
และโปรดนั่งรอจนกว่าประตูจะเปิด
คุณคะ
คุณไม่เป็นไรนะคะ
ต้องการให้ช่วยไหมคะ
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
ฉันไม่เข้าใจคุณค่ะ
คุณคะ
ฉันไม่เข้าใจคุณค่ะ
ฮวน
โทรเรียก 911
สวัสดีค่ะ
ฉันภูมิใจที่ได้มาที่นี่ในค่ำคืนนี้
เพื่อเป็นตัวแทนคุณพ่อฉันและครอบครัวเรา
ไม่กี่วันมานี้นับเป็นวันที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉัน
แต่วันนี้ฉันเลือกที่จะภูมิใจและมีความสุข
ฉันจะขออ่านสุนทรพจน์ของคุณพ่อฉันนะคะ
เขาพกมันติดตัวค่ะ
สวัสดีเพื่อนร่วมงาน สมาคมนักสื่อสารมวลชนอเมริกัน
จบแล้วค่ะ
คุณพ่อของฉันไม่ชอบเป็นที่สนใจค่ะ
คนอาจพูดว่าเขาป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองแตก เพื่อไม่ยอมมางานมอบรางวัลนี้
เขาอาจกำลังอาการโคม่า หัวเราะเยาะเราอยู่ก็ได้
ซิลเวริโอ กามารักแคลิฟอร์เนีย
เขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ ตลอด 20 ปีสุดท้ายในชีวิตเขา
และเขาเลือกที่จะเลี้ยงดูเราให้เติบโตที่นี่
ฉันเลยแน่ใจว่าเขาภูมิใจที่ประเทศนี้ ที่เขาเรียกว่าบ้านจนเคยชิน
ได้มอบรางวัลอันทรงเกียรติให้เขา
เขายังคิดถึงเม็กซิโกทุกวันตลอดทั้งชีวิตเขาค่ะ
ก่อนรับชมวิดีโอที่เพื่อนร่วมงาน และเพื่อนสนิทเขา มาร์ติน โซลิส
เป็นคนตัดต่อให้เราชมในค่ำคืนนี้
ฉันอยากขอร้องให้ทุกท่าน
โปรดปรบมือให้กึกก้องเพื่อเป็นเกียรติ
ให้คุณพ่อของฉัน ผู้ได้รับรางวัลในปีนี้ค่ะ
ซิลเวริโอ กามา
อีกค่ะ ดังอีก
ดังอีก
มันปกติไหมน่ะ
- อะไร - เสียงนั่นน่ะ มันปกติไหม
ใช่ มันปกติ
ผ้าปูเตียงเปียกชุ่มไปหมด
เขาตัวเปียก
ถุงอาจเต็มแล้ว คิดว่าพวกเขาลืมเปลี่ยนถุง
ผมจะเรียกพยาบาล
อาการดีขึ้นบ้างไหมครับ คุณหมอ
ไม่ครับ เราทำได้แค่รอ
มีภาวะเลือดออกในกลีบสมองส่วนหนึ่ง
- อาจต้องใช้เวลานาน - นานแค่ไหน
หมอก็ไม่รู้
คิดว่าเขายังอยู่ที่นี่กับเราไหมคะ
เขาได้ยินเราไหมคะ
แน่นอน เขายังอยู่ที่นี่
แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่
โคม่าคือปริศนาลึกลับ คามิล่า
เขากำลังทำอะไรกับดวงตาน่ะ
ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์
รู้สึกเหมือนเขาบีบมือฉันตอนฉันจับมือเขา
เมื่อวานเราเปิดเพลง
และแผ่นเสียงสมัยที่เราเป็นเด็ก
และพ่อร้องไห้นิดหน่อย
ซิลเวริโอ… ได้ยินฉันไหม
คุณอยู่ที่ไหน
ฉันสัมผัสได้ว่าเขาได้ยินฉัน
เห็นรีโมตคอนโทรลไหม
ไม่
หัวข้อหลักของการอภิปรายครั้งนี้ อย่างไม่เป็นทางการ คือการขายเชิงปฏิวัติ
ไม่มีใครทำอะไรเพื่อช่วยเขาเลย
ที่สถานีรถไฟปลายทาง เขาเป็นผู้โดยสารคนสุดท้าย
พนักงานทำความสะอาดหญิงพบเขา
เพื่อนร่วมชาติของเรา คุณเรฟูคิโอ โดมินกูเอซ
สวัสดีค่ะ คุณเรฟูคิโอ
- หวัดดีค่ะ - เราได้พูดคุยกับเธอจนได้วันนี้
เราปลื้มปริ่มมากที่ได้คุยกับเธอค่ะ
ขอบคุณที่มาร่วมรายการนะคะ เล่าสิคะว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันเข้าไปทำความสะอาดในตู้รถไฟตามปกติ และเห็นว่ามันไม่ว่างค่ะ
ทีแรกฉันนึกว่าผู้ชายคนนั้นคงเมา เพราะถือเป็นเรื่องปกติที่นี่
แต่ฉันก็เห็นปลาบนพื้น
คุณรู้สึกยังไงบ้าง
คุณดูเหนื่อยนะ
สงบ
เยือกเย็น
พ่อผมไปทำอะไรบนรถไฟไปแซนตามอนิกา
เขาอยากรู้สึกเป็นคนเม็กซิกันมากขึ้น
แต่พอมีคนเม็กซิกันมากมายล้อมหน้าล้อมหลัง เขาก็หัวระเบิด
เธอนี่งี่เง่าชะมัด
เกิดเรื่องประหลาดเรื่องสองสามวันก่อน ในห้องนอนเราในลอสแอนเจลิส
แม่นอนคว่ำอยู่
และมีบางอย่างจับขาแม่และเริ่มดึงขาแม่
แม่เลยสะดุ้ง แต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้
ความฝันมันเหมือนจริงมาก
และแม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้น ตอนที่ซิลเวริโอเส้นเลือดในสมองแตกพอดี
ขอบใจที่พาเขามาเม็กซิโก
เฮ่ พ่อครับ
เฮ่ พ่อครับ เพลงนั้นชื่อเพลงอะไร
ผมจำชื่อเพลงไม่ได้แต่ผมชอบมัน
แกทำอะไรเดิมๆ เสมอ
แกเอาบางอย่างไปและกลับจำไม่ได้
แต่แม่ครับ แม่กับพ่อมักจะเต้นรำเพลงนั้นด้วยกัน
ลูกเอ๊ย พ่อแกน่าเบื่อจะตาย
เขาไม่เคยชอบเต้นรำ แต่การเต้นรำคือสิ่งโปรดของแม่ในโลกนี้
คนแกร่งเขาไม่เต้นกันหรอก
ฉันดูทีวีอยู่บ้านสบายใจเฉิบ แต่ดูสิว่าแกพาฉันมาที่ไหน
ฉันแค่อยากดูว่าหนังจะจบยังไง
โอเคครับแม่ แต่ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ว่าเพลงนั้นชื่ออะไร
พูดอะไรของนาย
พี่จำชื่อเพลงนั้นได้ไหม
เพลงที่พ่อผิวปากให้เราฟังตอนยังเด็ก
แกพาเรามาที่ไหนเนี่ย ไอ้น้องชาย
พ่อไม่เคยผิวปากเพลงพื้นเมืองให้ฉันฟังด้วยซ้ำ
อย่าไปไหนอีกละ เจ้ามืด
กลับมา
จะไปทั้งๆ ที่ไม่ชวนฉันไปเล่นหนังของนาย
แม้แต่บทตัวประกอบก็ไม่ให้
ไปกันต่อ
- พวกคุณมาจากไหนกัน - จากทางเหนือ
จากนรก แต่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ในนรก
แล้วจะพาเขาไปไหน
ไปทางใต้ เราจะใช้เจ้าสิ่งนี้ฟื้นคืนชีพเขา
เขาจะสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่อย่างสมบูรณ์
ให้ทั้งโลกจับจ้องไปทางตอนใต้
แล้วพวกคุณรู้ได้ยังไงว่าไปทางนั้น
พ่อครับ
โลเรนโซ่
พวกลูกๆ ต้องไปอีกทางหนึ่ง
ไม่ค่ะพ่อ
เราจะไปกับพ่อ
หันหลังกลับไปซะ
ที่นี่ไม่มีอะไรสำหรับพวกแก
แล้วพ่อล่ะ
ไว้เราค่อยเจอกันตอนพ่อกลับมา
แล้วเมื่อไหร่ล่ะคะ
เมื่อไหร่
คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์